McCoy Tyner - Expansions (1969)

"Vision"... wat een openingstrack!

Met oa Gary Bartz en Wayne Shorter.

Prachtig hoe je hier hoort hoe syncopisch en tegendraads de pianosolo's van McCoy zijn.

De saxsolo's zijn ook erg mooi. De ritmesectie is erg steady. Deze plaat hoort een beetje bij Expansions, welke met Alice Coltrane is.

Hoe dan ook is deze Tynerplaat een schot in de roos, en voor wat vuurwerk zorgt de song Smitty's Place.

Dit bevalt mij prima op de vrijdagmiddag. Jazz is Here to stay. In ieder geval voor de komende winterse thuiswerkmaanden.

Met: Woody Shaw (trumpet), Wayne Shorter (tenor saxophone), Gary Bartz (alto saxophone), McCoy Tyner (piano), Ron Carter (cello), Herbie Lewis (bass), Freddie Waits (drums)

Één van de beste platen van McCoy durf ik toch wel te stellen. Hij is hier in bloedvorm en speelt met een band waar je alleen maar van kan dromen. Destijds nog jonge honden, inmiddels gevestigde namen: Shorter, Shaw, Bartz, Tyner en Carter. Allemaal verantwoordelijk voor een onmiskenbare sound die op deze plaat prachtig tot zijn recht komt. Modale bop met prachtige thema's die ook voor een big-band geschreven zouden kunnen zijn.

Vision is een gigant van een compositie. Eentje die beklijft en niet meer loslaat. Een statige, modale melodie die volledig binnenkomt. De solo's zijn stuk voor stuk uitstekend. Tyner laat zelf de bop iets meer los hier en beweegt zich meer naar modale jazz, zoals ook in zijn composoties te horen. Shorter durft op deze plaat net ietsje meer dan op de meeste van zijn eigen platen. Je hoort dat hij in slechts vier jaar tijd alweer enorme ontwikkelingen heeft doorgemaakt. Bartz kwam echt pas net in de jazz-scene kijken hier en je hoort meteen zijn potentieel.

McCoy Tyner blijft een uitzonderlijke pianist. Een virtuoos van jewelste met een prachtig gevoel voor melodie. Tyner is niet echt van de dissonanten of andere fratsen maar zijn spel is verre van voorspelbaar. Hij is één van de meest toegankelijke pianisten die tegelijkertijd toch zeer innovatief en eigenzinnig was. Hij beïnvloedde een enorme groep pianisten en zeker niet de minste: Harold Mabern, Stanley Cowell, Onaje Allan Gumbs, Mulgrew Miller.... je hoort McCoy altijd duidelijk terug.

Tyner zelf blijft ook meesterlijk. Ik vind het zo ontzettend spijtig dat ik hem nooit live heb mogen zien, terwijl ik daar wel de kans toe heb gehad. Ergens halverwege de 00's kwam hij in het Concertgebouw. Ik vond het wat duur en dacht: die komt nog wel een keertje. Mooi niet dus. In deze periode zit hij echt in zijn grote creatieve fase die tot 1980 zou duren. Niet elke plaat voor Blue Note was raak, die voor Impulse! zelfs wat saai. Maar dit is een pareltje in zijn discografie.

Deze komt nu uit in de Tone Poet serie. Ik heb de Japanse SHM cd al en dan vind ik het wat overdreven om nog een exemplaar te kopen. Maar als ik deze nog niet zou hebben, had ik het zeker wel geweten.

Geweldig album natuurlijk, en nu als Tone Poet versie de behandeling die het verdient. Enorm genieten!

Top album inderdaad, waarop ook nog eens persoonlijk favorieten Shaw en Bartz van de partij zijn. De Blue Note CD is lastig te verkrijgen en duur. Buitenkans zou je zeggen, deze heruitgave. Hij is te pre-orderen bij Dodax bijvoorbeeld, zit ook in mijn winkelmandje, maar ik zit toch weer enorm tegen die €38,98 aan te hikken. Nog steeds geen enkele Tone Poet in huis dus....

Ik heb deze wel op de want-lijst, maar ik hoef niet per sé een Tone Poet-exemplaar.

Tenzij, ik echt heel gek op deze plaat ga worden, wat best wel eens zou kunnen, want ik ben intussen ook helemaal idolaat van Shorter en Carter geworden en die doen ook aan deze plaat mee.

Ik heb wel de Tone Poet besteld deze week, en die is nu rondjes aan het draaien. In dit geval is alleen de voorkant glossy (wat het ontwerp ook wel ten goede komt) en is er geen gatefold van gemaakt dus kennelijk geen foto's van de sessie. Op zich niet zo erg, al was een inlegvel met informatie zoals bij Katanga! voor die prijs wel leuk geweest. Geluid is zoals te verwachten top.

Verder is dit natuurlijk gewoon enorm interessante en complexe muziek die toch nooit de swing of de emotie uit het oog verliest. Echt zo'n plaat waar je nog jaren op kunt kauwen, voor mij zeker het geld waard.

Ik heb deze ook gewoon als Tone Poet, inmiddels, trouwens. Eén van de meest gelaagde, avontuurlijke en gewoonweg één van de beste albums in mijn collectie.