Black Joe Lewis & The Honeybears - Backlash (2017)

PTP is al een goed nummer. Zit een lekkere drive in.

Dit gezelschap geeft ons nu al drie albums lang een absolute energieke trip. In een fijne combinatie van rhythm & blues, soul, funk en wat rock & roll hebben ze ons al meerdere keren uitstekend vermaakt. Geen wonder dus dat ik enthousiast werd bij het zien van deze nieuwe release.

Het is al met al een album geworden die redelijk in het verlengde ligt van de eerdere releases. Alleen al de energieke opener Flash Eyed doet deze conclusie bevestigen. In deze opener lijkt net wat meer rock ’n roll gestopt. Waar Sexual Tension moeiteloos op voort weet te grooven. Vooral die energie is altijd zo fijn bij meneer Stevenson en zijn mannen. Die energie maken de nummers vaak. Neem bijvoorbeeld een nummer als Global, of het keihard door rockende Shadow People. Ook Wasted en Prison vallen hier moeiteloos in mee te nemen.

Af en toe horen we ook andere invloeden. PTP heeft duidelijk de rock ’n roll als basis, Lips of a Loser is wat bedeesder en soulvoller en had zomaar van Motown kunnen zijn geweest. Verder past Freaking Out bij de Daptone-stal en is de blues hoorbaar in het rustige Nature’s Natural. De enige lichte tegenvaller is wellicht het wat poppy Maroon, maar het moge duidelijk zijn dat ze wederom een puike plaat hebben opgeleverd.