Oregon - Distant Hills (1973)

Oregon is een unieke band. De band mixt wereldmuziek, volksmuziek, jazz, third stream en progressive rock tot een prachtig geheel.

Het viertal waaruit deze band bestaat bespeelt een veelvoud aan instrumenten. Voor de lol noem ik ze op: hobo, engelse hoorn, viool, fluit, gitaar, electrische en akoestische bas, trompet, sitar, mellofoon, klarinet, piano, mirimba, tablas, congas, tamboura en op één nummer ook drums.

Twee van de composities zijn vrije improvisaties (Mi Chinita Suite en Confession). Alles is van ongekende klasse en waarlijk te prachtig voor woorden, met als zinderend hoogtepunt het duet tussen de contrabas en akoestische gitaar op Song for a Friend.

Ik denk dat liefhebbers van Mike Oldfield en Pekka Pohjola dit is een kans moeten geven. Ik heb zelf deze plaat op lp, maar het is vast te streamen.

Ik zag deze langskomen bij de album updates en de bandnaam wekte mijn interesse, want ik heb een tijdje in Oregon gewerkt. Het enige bericht hier van Mssr Renard deed me al vermoeden dat dit wel wat voor mij is en de eerste luisterbeurt is inderdaad prima bevallen. Bij deze bedankt voor het onder de aandacht brengen.

Hoi echoes. Gek genoeg vermoedde ik al dat jij dit wel leuk zou vinden. Vind je de geïmproviseerde stukken ook leuk?

Ik kwam ze via een andere plaat op het spoor, en was gelijk verkocht. Deze zag ik voor een habbekrats in de platenwinkel. En dat is goed nieuws, want dan zijn misschien de andere platen ook niet duur om te verzamelen.

De hoes vind ik trouwens ook echt prachtig. Een dromerige aquarel, die mij doet verlangen naar zachte zomers.