Chantal Acda - Bounce Back (2017)

Ik ben benieuwd naar dit album. De video van Fight Back is wel erg simpel, geen video om aan een YouTube afspeellijst toe te voegen, maar klinkt muzikaal wel fijn.

Mooi album waarop Chantal Acda haar mooie stem prachtig muzikaal omlijst met de warme klanken van percussie, gevarieerd gitaarwerk en blazers. Ik was niet bekend met haar muziek maar dit album nodigt uit tot een ontdekkingsreis in haar muziek archief.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chantal Acda - Bounce Back - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Chantal Acda maakte bijna twee jaar geleden diepe indruk met het wonderschone The Sparkle in Our Flaws.

Op deze plaat imponeerde de tegenwoordig vanuit Antwerpen opererende, maar in het Brabantse Helmond geboren, singer-songwriter met prachtige en opvallend intieme songs.

Dit doet ze ook weer op het nu verschenen Bounce Back, dat zeker in het verlengde ligt van zijn voorganger, maar ook weer een volgende stap zet.

Chantal Acda slaagde er in het verleden in om grote namen aan zich te binden (zo werkte ze al samen met onder andere geluidskunstenaar Nils Frahm en met Walkabouts voorman Chris Eckman) en is daar ook dit keer in geslaagd.

Niemand minder dan meestergitarist Bill Frisell voorziet Bounce Back van bijzondere gitaarlijnen, terwijl Phill Brown, die indruk maakte met Talk Talk en vooral met de verstilde soloplaat van Talk Talk zanger Mark Hollis, tekende voor de productie van de plaat.

Op Bounce Back betovert Chantal Acda met wonderschone en ook dit keer opvallend intieme songs, maar het zijn ook songs die dieper graven en meer tijd claimen dan gebruikelijk is in het genre waarin Chantal Acda opereert.

Centraal staat ook dit keer de prachtige stem van Chantal Acda, die net zo helder en pastoraal kan zingen als de Britse folkzangeressen uit de jaren 70, maar net zo makkelijk in de huid kruipt van Scandinavische ijsprinsessen of de zangeressen die in de jaren 70 de muziek uit de Laurel Canyon bij Los Angeles kleur gaven.

Chantal Acda beschikt over een warme en heldere stem die de ruimte prachtig kan vullen, maar die aan kracht wint door deze ruimte juist niet volledig te vullen. De singer-songwriter uit Antwerpen doseert haar vocalen prachtig en geeft ook nog eens alle ruimte aan de werkelijk prachtige instrumentatie op de plaat.

Het is een instrumentatie waarin de even onnavolgbare als trefzekere gitaarlijnen van Bill Frisell het meest opvallen, maar ook de bijdragen van de blazers, de subtiele elektronica en de avontuurlijke en soms lang repeterende percussie zijn het vermelden zeker waard.

Chantal Acda laat in haar zang veel ruimte open en de bijzondere instrumentatie op de plaat doet eigenlijk precies hetzelfde. Phil Brown maakte met Mark Hollis eens een verstilde en minimalistische plaat en heeft ook Bounce Back van Chantal Acda voorzien van een uiterst subtiel en soms bijna minimalistisch geluid. Op Bounce Back wordt geen noot teveel gespeeld, maar iedere noot die wordt gespeeld is raak.

Chantal Acda heeft op Bounce Back gekozen voor wat langere songs (de plaat bevat 9 tracks die samen 50 minuten duren), waarin ruimte is voor wat langere instrumentale passages en onthaastende zang. Het levert flink wat muzikale hoogstandjes op en het zijn hoogstandjes waarin het experiment niet wordt geschuwd.

Toch is Bounce Back een opvallend toegankelijke plaat. Chantal Acda maakt op haar nieuwe plaat indruk met intieme, ingetogen maar ook indringende songs met inhoud. Bounce Back vertelt persoonlijke verhalen over zaken die ons allemaal bezig zouden moeten houden en streelt ondertussen het oor met prachtige zang en een instrumentatie en productie vol onderhuidse spanning.

Ik was twee jaar geleden zeer onder de indruk van het fraaie The Sparkle in Our Flaws, maar Bounce Back is nog veel mooier en indrukwekkender. Zomaar een van de muzikale hoogtepunten van 2017 tot dusver. Erwin Zijleman

Ik ben minder onder de indruk, want het is nogal een eenvormige plaat. De extra instrumentatie doet het hem, want Acda's zanglijnen en nummers zelf vind ik weinig bijzonder.

Pop / Folk staat er bij genre maar ze hadden ook Jazz daar tussen kunnen plaatsen, of in elk geval Jazzy.

Dit is niet een album wat je op de achtergrond kunt draaien want dan mis je veel waardoor het juist saai of niet spannend zal klinken. Je moet er echt voor gaan zitten... om al het breekbare te ervaren. Dat is dus ook het zwaktepunt, je moet er echt voor gaan zitten... en goed luisteren. Naar secuur en traag opgebouwde nummers. Maar ook voor mij is het ditmaal een lange zit ook als ik niet de neiging krijg om te skippen. De nummers klinken niet onnodig lang.

Ik hou van de stem van Chantal Acda in de diverse incarnatie's waarvan ik er maar enkele ken. Dit album is minder toegankelijk voor mij, net als de latere albums van Talk Talk genoemd in een andere post. Mooi maar voor speciale dagen of liever speciale nachten.

Met deze omschrijving van E-Clect-Eddy ben ik het helemaal eens

Ik zie het artwork dan ook als een mooie analogie. Een paard, dat de kijker niet aankijkt, helder op de voorgrond, daar achter mist. Is er gevaar, door mist vervormd geluid of gewoon niets? In de muziek op dit album is het precies hetzelfde. De stem van Chantal Acda, vaak de drums en de lead gitaar zijn het paard. De rest is de mist, atmosfeer waaruit af en toe heel mooie dingen opklinken, die weer in de soep verdwijnen. Wie niet oplet, mist het allemaal. Het is een plaat voor twee: de luisteraar en de plaat, met bij voorkeur een goede koptelefoon als doorgeefluik. Wie niet oplet, hoort niets.

Dat alles maakt Bounce Back een wat mysterieuze plaat, waar ik al een aantal malen met veel plezier naar geluisterd heb. Daar staat tegenover dat ik mooiere en veel spannendere platen ken dan deze. Dat neemt niet weg dat Bounce Back een heel prettige toevoeging is aan mijn collectie.

Acda zegt zelf dat ze zich zorgen maakt over de distantie die social media tussen mensen creëert. Dat zij die zelf heeft willen opheffen door huisconcerten te gaan geven. Daaruit is deze plaat ontstaan. In de relatie die zij met deze plaat tot stand brengt is zij volledig geslaagd, maar in tweede instantie is de plaat een een-op-een relatie en geen feestje voor meerdere personen. Zelf opdracht geslaagd? Zeg het maar.

De in Antwerpen woonachtige, maar uit het Brabantse Helmond afkomstige zangeres Chantal Acda is vooral bekend van de populaire Belgische groep Isbells.

Daarnaast is zij een belangrijke pion in het bijzondere trio Distance, Light & Sky, waarvan ook Chris Eckman, de frontman van de legendarische groep The Walkabouts, deel uitmaakt. Dit trio bracht met Casting Nets een van de fraaiste albums van 2014 uit.

Haar eerste soloalbum Dreamly Yell verscheen reeds in 1999. Mijn eerste kennismaking met haar muziek was echter Let Your Hands Be Your Guide in 2013, een album wat nog tot stand kwam met steun van de Vlaamse overheid. Ze wordt op dit album met breekbare liedjes omringd door klasbakken als Nils Frahm, Peter Broderick, Shahzad Ismaily en Gyda Valtysdottir.

Met deze cd trok ze de aandacht van platenlabel Glitterhouse, waarop twee jaar terug The Sparkle in Our Flaws werd uitgebracht, waarmee ze voortborduurde op de voorganger.

Haar nieuwste album Bounce Back is mogelijk nog ambitieuzer van opzet. Als producer werd Phil Brown (Talk Talk) ingehuurd. Daarnaast had ze de beschikking over een van de beste gitaristen ter wereld, Bill Frisell. Deze gigant was vorig jaar nog samen met Greg Leisz sfeerbepalend op The Ghosts of Highway 20 van Lucinda Williams.

Ook op Bounce Back hoor je Frisell excelleren, zoals in I Need You to Go, een van de meeste fraaie tracks. Net als op de twee voorgangers is er ruimte voor experiment. Toch deel ik de mening van Erwin Zijleman, dat het album opvallend toegankelijk is. De vorige twee albums waren fraai, maar met Bounce Back levert ze een nog groter huzarenstukje af.

Op dit moment is Chantal volop aan het toeren, wat haar onder anderen in augustus zal brengen op het fameuze Jazz Middelheim, waarop ze vier sets zal spelen, waaronder eentje met Bill Frisell.