Samantha Fish - Chills & Fever (2017)

Een van de meest getalenteerde vrouwelijke artiesten van dit decennium. Samantha Fish is een buitengewoon begaafd gitariste. De eerste 3 albums waren zonder uitzondering van een heel hoog niveau. Dat schept verwachtingen voor het nieuwe album, dat is opgenomen in Detroit. Ze heeft al aangegeven zich niet alleen tot de blues te willen beperken. Daar kan ik me iets bij voorstellen. De vorige albums waren overigens ook niet overdreven streng in de bluesleer. Prima toegankelijk voor iedereen. Het eerste nummer dat via haar site te horen is Either Way I Lose dat liefhebbers van Amy Winehouse zeker niet verkeerd in de oren zal klinken. Prima begin alvast wat mij doet vermoeden dat we een uiterst gevarieerd album te horen gaan krijgen.

Samantha Fish uit Kansas City is nu al niet meer weg te denken uit de top van de internationale bluesscene. Na al 2 topalbums te hebben afgeleverd vestigde Fish zich definitief met Wild Heart. Met een spetterende live tour stal ze de harten van elke bluesliefhebber. Iedereen die haar live zag was het er over eens dat de gevestigde orde nog een hoop van haar kan leren. Velen van die gevestigde orde (o.a. Tab Benoit, Mike Zito, Tommy Castro) nodigden haar dan ook uit om met hen te spelen, dan wel tijdens een tour, dan wel op een nieuwe CD. Haar gitaartalent is onomstreden, haar stijl uniek en haar stem past er perfect bij. Wild Heart ligt nog altijd in de auto en als de situatie er om vraagt druk ik de CD er in en is de dag direct weer goed.

Je vraagt je na verloop van tijd wel af of ze dit succes kan herhalen of zelfs overtreffen. Een paar weken terug kwam dan eindelijk het nieuws van een nieuw release. De hoes leek niet veel goeds te voorspellen. Geen stoere rock bitch, geen girl next door meer. Nee dit had meer weg van een geboetseerde barby pop. De eerste single Either Way I Lose leek en was wel aardig, maar meer dan een Winehouse aftreksel was het toch niet. Dan kreeg ik ondertussen te horen dat het alleen maar covers zouden worden. Dat was de 2e domper.

Nu is hij dan eindelijk uit en helaas: dit stel echt niet veel voor. Ze is vocaal wat sterker geworden, maar daarmee is alles gezegd. Haar zo kenmerkende gitaarspel is veel te weinig te horen. De gekozen nummers hebben weinig om het lijf. De bitchy bluesrock is een beetje Winehouseachtige popsoul geworden. Naar het einde toe weet ze het niveau nog een beetje op te krikken, maar voor dit album van mijn favoriete bluesartieste kan ik geen voldoende geven en dat doet pijn. Na een aantal absolute topalbums is een minder album geen schande, maar dit is wel een enorme stap terug. Ik ga er van uit dat dit een tussenstap is naar een echt knallend nieuw album, want een tournee waarbij nummers van dit album de boventoon voeren sla ik over en ik vast niet alleen. Fish heeft laten zien zoveel beter te kunnen en ik ben er van overtuigd dat ze dat ook snel weer laat zien.

Beluisterd. Hoe kan ze nou zo'n album maken? Dit komt niet in de buurt van haar vorige 3 albums! Vernieuwing is binnen het genre meestal goed maar zoals een oud spreekwoord al stelt: Schoenmaker blijf bij je leest.