Mike + The Mechanics - Let Me Fly (2017)

Weer eens een album van Mike van Genesis en zijn Mechanicjes. Het is een vrij onopvallend album geworden en dat is jammer. Mike weet hoe hij goed klinkende melodieuze popmuziek kan maken zo bewees hij al vele malen met zijn band. Nu ondersteund door o.a Andrew Roachford (u weet wel van die band genoemd naar zijn achternaam die verantwoordelijk was voor 1 van de sterkste 80's hits) op zang en toetsen.

Het begin is erg hoopvol. Het titelnummer is een fraaie powerpopballad met gospelkoor om de boel op te fleuren. Het 2de nummer Are You Ready is een lekkere rocker zoals ik ze graag hoor. Helaas is daarna de koek wel een beetje op en komen er nog 10 vrij nietszeggende popliedjes voorbij. Het klinkt niet slecht maar ook nergens spannend of inventief.

Mike Rutherford was jarenlang gitarist/bassist van Genesis en heeft er sinds midden jaren ’80 een hobbygroepje erbij, Mike & The Mechanics. In 1985 verscheen het debuutalbum met zangers Paul Carrack en Sad Café frontman Paul Young (niet te verwarren met de hese Engelse zanger met hits als “LOVE OF THE COMMON PEOPLE”) in de gelederen. Op dat eerste album staat het prachtige “SILENT RUNNING”, van het tweede album wordt het titelnummer een internationale hit, “THE LIVING YEARS” en ook van het derde album wordt het titelnummer een hit, ‘WORD OF MOUTH”. De mooi gecomponeerde popliedjes die op schitterende wijze gezongen worden door Carrack en Young maken van de eerste 6 albums, zeer luisterbare platen. Vergelijkingen met Genesis gaan mank, daarvoor is de muziek te veel pop. Na het overlijden van Paul Young in 2000 en het vertrek van Paul Carrack in de zero’s, gaat Rutherford op zoek naar nieuwe zangers en die vindt hij. In 2011 verschijnt “THE ROAD” met liefst 3 zangers en 6 jaar later is de opvolger van die plaat, “LET ME FLY”. Bekendste stem is die van Andrew Roachford, die als solo artiest in 1989 een top 40 hit scoorde met ‘CUDDLY TOY”. “LET ME FLY” laat 12 mooie liedjes horen, die ervoor zorgen dat het een aangename plaat is geworden, zonder echte hoogtepunten te hebben. Zolang Genesis non-actief is, zullen we het met Mike + The Mechanics moeten doen, en daar zullen de echte Genesis fans veel moeite mee hebben, daarvoor is het te veel pop…maar het luistert wel lekker weg.

Het verschil tussen Steve Hackett solo en dit project van Rutherford is toch immens groot. Terwijl Hackett het typische Genesisgeluid in ere houdt en mooie albums aflevert, volstaat het mijns inziens om van The Mechanics een verzamelalbum te hebben met 2 of 3 nummers per album.

Ja dat klopt wel. Dan heb je overigens best nog een sterk album. Het debuut heeft 3 ijzersterke nummers en het tweede was al een heel pakkie minder al is Nobody's Perfect van een zeer hoog niveau. De wereldwijde hit is me te zoet. Daarna werd het minder en minder met af en toe een aardige opleving binnen een album zoals het zeer prettige Now That You've Gone

Het vorige album The Road was dan wel weer ineens verrassend fris waardoor ik hoop kreeg op een prettig vervolg en dan valt dit album gewoon wat tegen.

Gisteren kennisgemaakt (door ranboy) met Don't Know What Came Over Me. Verdorie da's me een lekker nummerke.

We zitten nu net in juni, maar dat wordt een zekere top 10 kandidaat voor dit jaar (als single). En geweldige dat Andrew hierbij betrokken is. Die heeft met zijn band toch ook de nodige pareltjes voortgebracht.