Ik ben helemaal geen liefhebber van Agalloch, maar het debuut van Pillorian vind ik ontzettend goed. Sowieso vergelijkt iedereen deze plaat veel te veel met de vorige band van John Haughm, dit is een hele andere band: veel grimmiger, meer blackmetal, een ritmesectie met meer pit. Het riffwerk klinkt bij vlagen als een kruising tussen Immortal en Mgla, ijskoud en melodieus. Blackmetalrazernij wordt afgewisseld met doomy passages, melancholische gitaartokkels en uitstekende cleane vocalen. Hier ga ik mijn Roadburn-zondag mee afsluiten.