Exploding Star Orchestra - We Are All from Somewhere Else (2007)

Dankzij handsome_devil gaan luisteren. Goede tip.
Met leden uit die chicago-scene die in de jaren 90 zo opbloeide. Leden van Tortoise, Rob Mazurek, Jeb Bishop en nog een aantal mij onbekenden zorgen voor een lekker jazzplaatje. Redelijk ongedwongen sfeertje zonder dat het gezapig wordt. Black Sun als rustpunt in het midden. Ik moet meerdere malen aan Him - New Features denken. Leuke muziek, vaker luisteren, 4 *.

Over een bont gezelschap gesproken zeg.. de enigen die ik ervan ken zijn de tortoise-mensen en Jeb Bishop, die ook trombone speelt bij School Days (fijn jazz-bandje).. dit nu voor het eerst opstaan, en klinkt neit slecht

Sterk staaltje jazz zetten deze mannen hier neer. Een eigen geluid dat regelmatig weet te verrassen en op geen enkel moment verveeld. Hou ik dus wel van ja.

Mazurek is langzaam aan echt een nieuwe held van me aan het worden. Zijn productiviteit, zowel solo als in tal van samenwerkingen, is ontzagwekkend; eenvoudigweg qua volume, maar ook het constante hoge niveau dat hij brengt. Om alles waaraan hij heeft meegewerkt te beluisteren, is een hele onderneming, maar langzaam maar zeker komt het einde toch in zicht (even daargelaten dat er inmiddels ook weer een hoop nieuws op stapel staat).
Deze van de Exploding Star Orchestra is inmiddels ook aan verschillende luister beurten onderworpen. Een bont gezelschap ja, en ze spreiden met z'n allen een hoop energie ten toon. Dan is het album explosief, dan wat meer introvert, dan weer chaotisch, dan weer vrij minimaal: spannend blijft ie de volle 50 minuten lang.
Toch vind ik de plaat hier en daar iets te vol, of iets te 'drassig', en beschouwd in het kader van Mazurek's oeuvre, prefereer ik dan toch zijn solo werk en zijn projecten met wat kleinere ensembles. Desondanks is dit een meer dan prima plaat, en 4 sterren verdient ie zonder enige aarzeling.

Dat lees ik graag!

Mijn Mazurek speurtocht start nu pas met de bestelling van o.a. deze plaat. Ook een reden van interesse is de deelname van John McEntire aan het project. Hopelijk is dit ook de opstap naar het verwerven van weer een muziekheld.

Tevens ben ik benieuwd hoe 'drassig' klinkt.

Nu ik deze plaat een paar keer heb beluisterd, kan ik voorzichtig mijn eerste bevindingen hier neerzetten.

Dit album klinkt, in positieve zin, erg onbevangen. De muzikale echo's van de latere Tortoise zijn hierin terug te vinden, wat ik ook opvat als pluspunt.
Eigenlijk is hier sprake van twee grotere composities waar een kleinere ertussen is gezet. Begrijpelijk dat de composities zijn opgeknipt in delen, omdat de verscheidenheid van klanken en felheid binnen de composities aardig groot is, zonder dat dit ten koste gaat van de thematiek.
Sting Ray and the Beginning of Time begint erg vitaal, met wereldse invloeden. Hier moest ik soms even aan 'Olé' van John Coltrane denken. Dit wisselt later af met rustigere abstracte tonen. De piano in Black Sun laat je weer even met beide benen op de grond staan. Daarna wordt het namelijk weer tijd voor meer chaos in Cosmic Tomes for Sleep Walking Lovers dat langzaam overgaat in meditatief minimalisme en afsluit met een dromerige melodie.

Ja, al vind ik de composities niet overal even sterk (maar ook bij lange na niet zwak), over het algemeen zeker een vlot en spannend album.