Oxbow - Thin Black Duke (2017)

Vocaal behoorlijk geschift. Instrumentaal eigenlijk best toegankelijk. Muzikaal voelt het zelfs als een crossover tussen hardcore/noiserock en barokpop, met ontiegelijk veel orkestrale invloeden. Gitarist Niko Wenner schijnt de muziek ook geschreven te hebben als een 17e eeuwse barokcomponist; van buiten extravagante muziek, doch vanbinnen rationeel en wetenschappelijk benaderd met gecontroleerde ritmiek en systematische harmonieën. Het beginnen met een melodie, deze omzetten in een motief en dit motief veranderen, uitbreiden en transformeren in verschillende sequenties is een typische post-Renaissance muzikale benadering. Voor het luisterend oor klinkt dit echter nog wel als pure hardcore, en ondanks de aparte muzikale benadering ligt dit een stuk makkelijker in het gehoor dan een King of the Jews of An Evil Heat. Gelukkig zonder het eigenzinnige smoelwerk te verliezen waar Oxbow al 30 jaar garant voor staat. Hier kun je prima mee aankomen na een hiatus van 10 jaar. Het heeft echter wel even tijd nodig om in te werken. Ondertussen zoek ik voorganger The Narcotic Story nog even op voor nadere vergelijking.

Doet me regelmatig aan een 'getormenteerde' versie van Eddie Vedder/Pearl Jam denken (vooral dan de vocalen).