Ron Sexsmith - The Last Rider (2017)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ron Sexsmith - The Last Rider - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het lijkt allemaal zo makkelijk bij Ron Sexsmith. Wanneer zijn nieuwe plaat The Last Rider pas tien minuten onderweg is, heb je al weer drie onweerstaanbare popliedjes gehoord.

Het zijn popliedjes die je al jaren lijkt te kennen, maar het zijn ook popliedjes die je nooit meer wilt en gaat vergeten.

Het is een kunstje dat Ron Sexsmith inmiddels al ruim 20 jaar beheerst en hij lijkt er alleen maar beter in te worden.

Kunstje is overigens wat denigrerend, want de popliedjes van Ron Sexsmith zijn popliedjes van het hoogst denkbare niveau.

Ook op The Last Rider schotelt de Candese singer-songwriter de luisteraar weer popliedjes voor waarvoor Paul McCartney een moord zou doen en waarschijnlijk ook een moord zou hebben gedaan in zijn beste jaren.

Laat The Last Rider uit de speakers komen en je hoort tijdloze popliedjes die de groten uit de muziekgeschiedenis in de jaren 70 zomaar gemaakt zouden kunnen hebben. Denk aan Paul McCartney en Harry Nilsson, maar denk ook aan Elton John in zijn beste jaren of aan Randy Newman.

Het is een mooi rijtje namen, maar het is een rijtje namen waarin Ron Sexsmith zo langzamerhand absoluut thuis hoort. De Canadees heeft inmiddels ruim een dozijn geweldige platen op zijn naam staan en ook The Last Rider is er weer een.

Ron Sexsmith nam zijn nieuwe plaat voor de gelegenheid eens op met zijn vaste band, maar een echt ander geluid levert dat niet op. Ook The Last Rider strooit driftig met de zonnige popliedjes waarvan een muziekliefhebber alleen maar hele vrolijk kan worden. Hier en daar trekt ook wel een donker wolkje over in de vaak wat melancholische teksten, maar dat geeft de songs van Ron Sexsmith alleen maar meer diepgang.

De Canadees flirtte een paar jaar geleden nog even met een wat toegankelijker geluid, maar is gelukkig weer terug op het oude nest. Een grote ster zal Ron Sexsmith waarschijnlijk nooit worden, want daar is tegenwoordig helaas veel meer voor nodig dan een pen vol briljante popliedjes en een mooie stem. Voor een ieder die oor heeft voor de kwaliteiten van de muzikant uit Ontario valt er ook op The Last Rider echter weer verschrikkelijk veel te genieten.

Het is volstrekt tijdloze muziek die Ron Sexsmith op zijn nieuwe plaat maakt. De songs op The Last Rider lopen over van invloeden uit de jaren 70, maar de songs van de Canadees klinken vijf decennia later geen moment gedateerd en betoveren met prachtige melodieën, onweerstaanbare refreinen en songs die zich opvallend makkelijk opdringen, maar niet eenvoudig vergeten worden.

Bij oppervlakkige beluistering klinkt ook The Last Rider weer als een vergeten klassieker uit vervlogen tijden, maar luister wat beter naar de de plaat en je hoort songs van een ongekend hoog niveau. Het zijn songs die dit keer prachtig en zeer stemmig zijn ingekleurd door de vaste band van Ron Sexsmith en die nog een extra zetje naar boven krijgen door de mooie en bijzondere stem van de songwriter, die weer een volgend kunststukje heeft toegevoegd aan zijn even indrukwekkende als mooie oeuvre. Erwin Zijleman

Hier ben ik wel benieuwd naar.....op naar de eerste luisterbeurt.

De man kan bijna geen slechte plaat maken, ik heb er veel van hem en ben ook van plan deze weer in mijn bezit te krijgen.

Wederom een album van Sexsmith dat het nét niet is - voor mij dan. Zijn ambachtelijke liedjes zijn prima gebakken en worden adequaat uitgevoerd, maar ik ben er snel op uitgeluisterd. Het verveelt me allemaal tamelijk snel. Waardoor het precíes komt zou ik niet kunnen zeggen. De op zichzelf goede songs vind ik een beetje eenvormig. Nou behoeft dat niet altijd een bezwaar te zijn, maar hier slaat het voor mij dood. Helaas dus een miskoop.

Dit is mijn tweede plaat van Sexsmith, na het prachtige 'Carousel One'. Opnieuw is het net alsof ik Ray Davies op zijn zachts hoor. Alsof 'Don't Forget To Dance' de blauwdruk is voor een heel oeuvre. Songs die het verleden naar het heden halen en het heden onder dompelen in een nostalgie naar iets dat lang voorbij is en nooit meer terug komt. Met een belangrijke boodschap daarbij geleverd: wat houd je tegen nu te doen wat je toen leuk vond?

Het zijn gevoeligheden als dit die Ron Sexsmith perfect vangt in zijn nummers. Nummers de vrijwel zonder uitzondering grijpen naar het hoogst haalbare: de perfecte popsong. Songs die, zoals erwinz al schreef, er altijd geweest lijken te zijn. Het songs die zo perfect voortschrijden dat er geen enkele vlek of barst op zit. Dat zou het bij veel muzikanten een doodsaaie boel maken, maar dan komt daaroverheen die stem. Een stem die wiegt, troost, maar bovenal bij de les houdt.

Na een aantal luisterbeurten heb ik het idee dat deze plaat nog beter is dan de plaat hiervoor. Het is tijd om het verleden in te duiken en uit te vinden wat voor een fraais de man nog meer gemaakt heeft.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Een goed omlijste popplaat zoals ik van Rob gewend ben. Geen uitschieters, lekker voortkabbelend. Heerlijk voor op de achtergrond. Wel het gevoel van de automatische piloot, hoewel dat gevoel per luisterbeurt minder sterk wordt.

jaja. daar is ie weer. de zoveelste prima plaat van onze bedeesd gestemde ron. als vanouds. met vijftien kleine pareltjes. aan het snoer geregen. van een inmiddels ellenlange ketting. fijn zo. van mij mag ie eeuwig doorgaan. met zijn fijnzinnige popsmeedkunst. en dat zal ie vast en zeker doen. heb ik deze plaat dan al beluisterd of gekocht? welnee, dat is niet nodig. ik weet nu al wat ik voorgeschoteld krijg. het genieten is voor later. bij de eerste natte sneeuw. dan trek ik pas mijn beurs. zeker weten.

ps; opvallend dat geen der bovenstaande recensenten er één of meerdere songs uitlicht. zegt alles.

Ik kan je goed volgen in je betoog, maar vind het wel opmerkelijk dat je alvast een waardering toekent (4*), terwijl je ook te kennen geeft dat je het album nog niet beluisterd hebt.

Mijn waardering voor dit album is inmiddels wel gestegen - de liedjes en arrangementen bevallen me namelijk heel goed. Het is alleen iets in zijn stem wat me soms tegenstaat. Toch 4*, want objectief gesproken is het wederom een mooie artistieke prestatie, en dat weeg ik ook mee.

mijn natuurlijk voorbarige rating ligt in het verlengde van de milde ironie in mijn reactie .
ik heb alles van die beste man dus weet wat ik verwachten kan. vandaar.

inmiddels heb ik deze plaat meermaals beluisterd. ik vind het een openbaring. dat zegt wel iets want ik ben een fan en bezit al zijn werk. wat mij als eerste opvalt is de instrumentatie en productie. naar mijn weten voor het eerst heeft ron sexsmith eindelijk de synths echt omarmt. in zijn jonge jaren was soberheid troef. vervolgens kwamen er niet zelden echte strijkers aan te pas. een uitstapje naar cuba volgde ook nog. alles meer of heel soms ietsje minder naar mijn tevredenheid. maar altijd ruim voldoende. een meer door rock getint album kon me minder bekoren. daarna weer ouderwets op dreef volgens het bekende spoor.

en nu dit album met een prominent sturende rol voor piano en electrotoetsen. dat levert een synthese op wat de sound betreft die mijn verwachtingen overtreft. je hoort bovendien dat hij en zijn band op elkaar zijn ingespeeld w.s. mede door hun concerten. over de composities heb ik me nooit zorgen gemaakt. de songs zijn vrijwel allemaal zeer overtuigend. ze landen op deze prachtplaat weer schijnbaar moeiteloos op hun plek na regelmatige beluistering. geen wonder want sexsmith is een zeer begenadigd popsongsmid in dezelfde categorie als bijvoorbeeld mccartney, davies en nog zo'n paar. top van de eredivisie noem ik het maar. kortom: voor mij zijn beste. alleen goede argumenten kunnen die kwalificatie ontkrachten.

ach, de laatste twee regels hierboven zijn overbodig. ik heb deze herfstdagen zijn hele oeuvre de revue laten passeren en of dit album zijn beste is, doet eigenlijk niet zoveel ter zake. wat het gebruik van synths betreft is het wel een voltreffer. mooi, vol, warm geluid. zoals rundgren het ook kon. pop van de bovenste plank. maar als ik moet kiezen tussen deze plaat of bijvoorbeeld blueboy, exit strategy, retriever, time being, en carousel one dan kom ik er simpelweg niet uit. ze zijn alle meer dan gemiddeld goed. mijn rating hier valt daarom te beschouwen als een grote waardering voor ron sexsmith's loopbaan tot op heden.

Aan het eind van het jaar maak je de balans op. Dit is toch een van de beste platen van het afgelopen jaar. Ik luister hem met heel veel plezier. Van 3,5 naar 4. Mogelijk later nog hoger.