John Mayall & The Bluesbreakers - John Mayall Plays John Mayall (1965)

Hier begon het allemaal mee 42(!) jaar geleden: John Mayall herdefinieerde de blues in Engeland. En sindsdien is hij non-stop bezig geweest om samen met zijn band The Bluesbreakers (en enkele keren solo) de wereld bekend te maken met zijn blues; talloze tours, minstens evenveel studioalbums: volgens mij is hij een van de productiefste muzikanten van de afgelopen 100 jaar.
De muzikanten die hij heeft beïnvloed of mee heeft samen gewerkt mogen er ook zijn:
wat te denken van Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, Mick Fleetwood, John McVie, Mick Taylor, Walter Trout en John Lee Hooker.
Tegenwoordig is de inmiddels 73-jarige multi-instrumentalist geen steek veranderd: nog steeds tourt hij en brengt hij albums uit. Zijn laatste albums horen mijns inziens zelfs tot de top wat hij ooit gemaakt heeft: elke bluesliefhebber raad ik van harte aan om eens naar Padlock on the Blues te luisteren. Ik was in ieder geval meteen verkocht.

Maar we dwalen af:
John Mayall Plays John Mayall staat waarvoor zijn hele carrière heeft gestaan: prachtige, kwalitatief hoogstaande blues die live nog beter uit de verf komt dan op de studioplaat. Een plaat die vol staat met klassiekers. Mijn favorieten: Crawling Up A Hill, When I'm Gone en Chicago Line!
Hier kan ik echt niet minder dan 5* voor geven!

Klungelige live-plaat van Mayall, die hier nog duidelijk een top-gitarist als Eric Clapton of Peter Green ontbeert. Roger Dean heeft een typisch "beat" geluid en komt niet verder dan wat krampachtige solopogingen. Mayall speelt hier ook geen echte blues: het is een soort blanke R&B zoals die in '64-'65 populair was in Engeland. Maar groepen die destijds ook in die stijl speelden konden in ieder geval bogen op een goede zanger: The Animals met Eric Burdon, The Big Roll Band met Zoot Money, etc. Mayall probeert hier minstens een half octaaf te hoog te zingen voor zijn stembereik. Lovenswaardig is wel dat Mayall hier bijna alleen maar eigen werk speelt. In die tijd nog geen algemeen gebruik.

Hoe beoordeel je eerlijk een album - feitelijjk een lp - die ruim 40 jaar geleden live is opgenomen - zoals de legende wil, dankzij de beschibaarheid van een verlengsnoer? Wat mij betreft krijgt dit album alleen al voor zijn authentieke sfeer en klank al vijf sterren.

Meer beat dan blues (bedenk dat het nog de beginjaren van the Beatles, the Stones en The Who was toen deze opnames werden gemaakt) is het niettemin een unieke stijl, die in nummers als Heartbreak nog het meest lijkt op de stijl van een paar jaar later, met Mick Taylor,

De stijl van gitarist Roger Dean - die naar men zegt, tijdens concerten zitend zijn gitaar bespeelde - is onmiskenbaar en geheel verschillend van zijn onmiddelijke opvolgers, Eric Clapton en Peter Green. Jarenlang kende ik die stijl alleen alleen dankzij de opname van het hartverscheurende nummer " Ï need your love".op de lp "So Many Roads" (voor zover ik weet nooit op cd heruitgegegeven), Dit is nog steeds mijn favoriete nummer van dit album - ik zou feitelijk moeten zeggen: van dit concert. De gitaaraanslagen van Roger
Dean op de hoge tonen van dit nummer zijn wat mij bettreft nog even opwindend als toen ik ze voor het eerst als tiener hoorde!

Kortom: alleen al als historisch itjdsdocument is dit album van onschatbare waarde. En je moet werkelijjk een kniesoor zijn als je
niet van de opgewekte sound als van nummers als 'Doreen Doreen' kunt houden. Ondertussen gaat John Mayall - die je inmiddels wel de grootvader van de blanke blues mag noemen - onverstoorbaar door. Zelf heb ik hem dit jaar het laatst in actie gezien op Bospop - waarin opnieuw een door hem gepromote gitarist een erkende "bluesgrootheid' als Gary Moore ;naar de kroon wist te stoten. Wil je weten hoe het allemaal begon - luister dan naar John Mayall plays John Mayall - het is de "next best thing'; voor een echte tijdsmachine!.
.

Prachtige plaat.

Deze was trouwens ook onder de title "Live at Klooks Kleek" in de handel.

Het is wel zijn debut plaat maar niet John's eerste opnames, deze zijn onder de title "Time Capsule (1957-62)" uitsluitend via zijn Website www.johnmayall.com te koop

De kenners hierboven hebben gesproken, prachtige achtergrondinformatie zeg! Fijne liveplaat waarbij het goed is om je zoveel mogelijk te verplaatsen in het tijdsbeeld, dan pas komt de waarde van dit optreden naar boven. Ik heb daar nog wel een beetje moeite mee, maar wellicht valt het kwartje nog en komen er 4 sterren uit de bus.

Roger Dean klinkt niet echt anders dan Brain Jones of Keith Richards in die tijd, luister naar de eerste twee Stones platen.
Mayall zingt hier een beetje zoals toen populair in beat bands: een beetje schreeuwend. Mick Jagger en John&Paul (en velen met hen) deden dat in die tijd ook wel.
Ook opvallend: het uitdrukkelijke gebruik van de mond harmonica en blazers (in een witte blues band).
Inderdaad, ietwat gedateerd, dat wel.
Best een hele leuke plaat!

I need your love. Wat ben ik gek op dit nummer. Hoe vaak heb ik niet stiekem op het zolderkamertje van mijn broer op zijn gitaar zogenaamd die geweldige gitaarsolo gespeeld met de balkondeur wijd open en de stereo op 10!