Loss - Horizonless (2017)

Dit is een pareltje. Loss levert met Horizonless een gruwelijke mooie funeraldoomplaat af die constant in beweging is, ondanks het gruwelijk lage tempo. Het geluid van de band is ontzettend gelaagd met loodzwaar akkoordenwerk en mistroostige harmonieën en de ritmesectie laat ruimtes vallen waardoor er veel diepte wordt gecreëerd. De vocalen verdienen ook een aparte vermelding: op sporadische cleane vocalen na, zijn grunts de hoofdmoot, maar die krijg je op verschillende manieren te horen: diepzeegrunts en getormenteerde schreeuwen wisselen elkaar af. Horizonless duikt soms heel erg diep, maar het melodieuze aspect staat altijd voorop, zoals in het magistrale eindtokkeltje van Banishment: een teken van een meesterlijke funeraldoomband.

Oei...dit betekent voer voor het najaar. Deze zet ik even op het lijstje om ergens in oktober te gaan beluisteren.

Lag vanmiddag op de deurmat. Mooi album, geen spijt van. Lijkt me wel een band die zich onderscheidt binnen het funeraldoomgenre. Loss lijkt me tevens een laatbloeier, aangezien ze sinds 2004 in ongewijzigde bezetting slechts twee langspelers afgeleverd hebben en een vijftal splits. Melodie staat idd. centraal, ook vallen er de nodige rustpunten te bespeuren. Beetje doffe produktie, echt heel erg hard is Horizonless niet.