John Surman - John Surman (1968)

Haast verrassend dat dit het werk is van een Brit. De A-kant swingt de pan uit met Caribische ritmes en een lekker warm exotisch geluid. Plezante sfeer met percussie om van te smullen en daarbij aanstekelijk pianospel met een soepele ondersteuning van de ritmesectie. Voeg daar nog eens makkelijk in het gehoor liggende blazerpartijen aan toe en je hebt een hele charmante plaat voor op een broeierige zomeravond.

Vervolgens verrast Surman vriend en vijand nogmaals door op de B-kant het roer volledig om te gooien met een kamerensemble op het spoor van de fusie die rond dezelfde tijd in Chicago plaatsvond in de
AACM - namelijk de fusie van freejazz en klassieke muziek. Onder andere all-stars Kenny Wheeler,
Dave Holland, Paul Rutherford en Harry Beckett doen mee op deze radicale twintig-minuten-durende
suite / uitbarsting van een collectief gepassioneerde en vernieuwende geestverwanten.

Waar je tijdens het eerste gedeelte van deze plaat comfortabel achteroverleunt en ontspannen luistert naar jofele muziek, wordt je op het tweede gedeelte met opwinding meegezogen in de gepassioneerde onstuimige experimenteerdrift van deze zotte lui! Dit is een plaat met vuur en gedrevenheid. Het is zwoel, exquis en aan het einde van de plaat ben je ongetwijfeld klammig van het meebewegen.