Juana Molina - Halo (2017)

Yay! Een nieuwe Juana Molina.

Ben erg benieuwd hoe dit gaat klinken. Slecht zal het in ieder geval niet worden.

Fijn! Ben ook heel benieuwd naar nieuwe muziek van haar.

Héél fijn. Alweer.

Hey verdikkie, jij bent er vroeg bij. Ik kan tot nu toe alleen Cosoco horen en die track klinkt weer geweldig.

Net als op Wed 21 is Halo een stuk elektronischer (prachtige verbastering, ik weet het) dan het oudere werk van Molina. Ik vind echter dat ze op Halo weer een stuk meer de spirituele en hypnotiserende kant opzoekt, hetgeen mij zo ontzettend aangreep in Un Día. Dan scheelt het mij weinig dat ze vroeger vaker haar akoestische gitaar erbij pakte dan heden, of dat nu meer hallucinante techno gebruikt wordt als begeleiding dan toen, of dat er nu beats te horen zijn. Het effect blijft hetzelfde. Het is speels, swingt als de malle en Molina flirt weer fijn met allerlei invloeden uit bijvoorbeeld het minimalisme, sample-collages, Spaanse traditionals, psychedelica en moderne minimalistische folk en techno. Gewoon mooi. Alweer.

Ook deze is sinds vandaag tijdelijk te beluisteren via eens stream van NPR first listen

Yesss wat een geweldig album weer! Juana weet haar toch al compleet eigen meditatieve, polyritmische progressieve folksound wéér wat verder te pushen. Hier ga ik weer veel plezier aan beleven.

Wat een gigantische stappen voorwaarts blijft Juana toch maken. Haar muziek is voor mij volstrekt uniek, waarbij sfeer en de diepte van de composities ongekend zijn. Prachtig dit. Eindejaarslijstjeswerk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Juana Molina - Halo - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Argentijnse Juana Molina was lange tijd vooral in eigen land bekend als tv ster, maar sinds ze heeft gekozen voor een onzeker bestaan als muzikant, wint haar naam ook in Europa langzaam maar zeker aan bekendheid.

De muzikante uit Buenos Aires maakte de afgelopen 15 jaar een viertal buitengewoon fascinerende platen, waarop ze op zeer eigenzinnige wijze invloeden uit de elektronica, folk, pop, psychedelica, Latin en avant garde met elkaar wist te verbinden.

Dit doet Juana Molina ook weer op het nu verschenen Halo, de opvolger van het al weer uit 2013 stammende Wed 21.

Ook op het thuis in Buenos Aires opgenomen Halo maakt Juana Molina weer muziek die met geen mogelijkheid in een hokje is te duwen, die nadrukkelijk buiten de lijntjes kleurt en die, zeker bij eerste beluistering, een vervreemdende uitwerking heeft op de luisteraar.

Ondanks het experimentele karakter van de muziek van Juana Molina is Halo echte zeker geen hele ontoegankelijke plaat. Allmusic.com omschrijft haar muziek als “as eccentric as inviting” en slaat hiermee de spijker op de kop. De muziek van Juana Molina is in vrijwel alle opzichten anders dan de meeste andere muziek die deze week is verschenen, maar het is ook muziek die direct nieuwsgierig maakt en die, ondanks de vele hobbels die Juana Molina opwerpt, redelijk makkelijk overtuigt.

De genoemde hobbels vind je bijvoorbeeld in de instrumentatie, die uitermate subtiel is en steeds dingen doet die je niet verwacht. De sobere inzet van gitaren en elektronica, hier en daar aangevuld met percussie, zorgt op hetzelfde moment voor een loom en atmosferisch klankentapijt, dat de hectische wereld buiten even tot stilstand brengt.

De zang van Juana Molina doet precies hetzelfde. De muzikante uit Buenos Aires fluistert en zingt op een manier die compleet los lijkt te staan van de fascinerende muziek op Halo, maar er bij herhaalde beluistering toch nauw mee verbonden blijkt en dan makkelijk betovert.

Zeker na enige gewenning blijkt de muziek van Juana Molina op Halo opvallend trippy en bezwerend. Beluistering van Halo is een martelgang wanneer je alles probeert te begrijpen of de plaat probeert te ontleden in songs met een kop en een staart, maar wanneer je je zonder al te veel nadenken laat meevoeren door de bijzondere klanken op de plaat, blijkt Halo een plaat vol groeipotentie, waarop ook de details aan kracht winnen.

Halo sluit aan bij de avant garde uit Europa en de Verenigde Staten, maar is door de invloeden uit de Latin, die vergeleken met de vorige plaat wat aan terrein hebben gewonnen, ook anders.

Bovendien experimenteert Juana Molina niet om het experimenteren. Wat het ene moment nog ongrijpbaar klinkt, is het volgende moment opeens verrassend toegankelijk of zelfs lichtvoetig.

Het levert een bijzonder intrigerend vat vol tegenstrijdigheden op. Halo is een plaat om bij tot rust te komen en het is een plaat die je wereld op zijn kop zet. Halo is bezwerend en hypnotiserend, maar ook tegendraads en vervreemdend. Het is zeker geen makkelijke kost, maar wat is de muziek van Juana Molina weer heerlijk avontuurlijk en uiteindelijk ook mooi en overtuigend. Erwin Zijleman

Uitstekend beschreven, Erwin. Ik heb de cd nu drie keer beluisterd en heb er nog niet veel grip op, maar termen als "bezwerend en hypnotiserend" geven wel nauwkeurig aan wat de luisteraar te wachten staat. Op aanraden van Titmeister ben ik dit gaan beluisteren en ik heb er geen spijt van!

Goed album van Juana Molina. Ik heb nu 6 van haar muzikale pareltjes in bezit. Alleen debutalbum rara ontbreekt nog. Halo vind ik één van haar betere albums, vooral door prima nummers als Estalacticas (mijn favoriet), In the Lassa en Cosoco. Voor een druilerige dag als vandaag lekker om naar te luisteren.

Na erg genoten te hebben van Juana's optreden gisteravond (waar ze voornamelijk werk van dit album, en iets mindere mate Wed 21 en Un Dia speelde), moest ik al vrij vroeg de trein naar huis pakken. Pijnlijk, daar het nog best laat is geworden afgelopen deze nacht. Toch hield Cara de espejo on repeat mij behoorlijk op de been. Sinds gisteravond mijn favoriet geworden van dit album. Wat een heerlijke quirky vibe. Bizar hoe catchy. Ik moest gisteravond direct denken aan de soundtracks van Wes Anderson. Mocht er een vervolg komen op het leven van Steve Zissou, doe dan Juana even een belletje! Zoals eigenlijk alle nummers live, ondanks een ander instrumentarium (live meer in bandvorm, doch nog steeds veel met echo's, vervormers en loops zoals we die van de plaat kennen,) heel veel schwung hebben. Echt een groove gelijkelijk aan no-wavers als Suicide. Die zouden dat ook zo kunnen creëren. Of bijvoorbeeld die hele vroege techno innovators. Bijzonder. Ik heb niemand om mij heen gezien die het er niet leuk had. Het kan maar zo dat door dit optreden dit album nog zeer gaat groeien bij mij. Het is geen Un Dia, maar wellicht een kroonprinses.