The Searchers - The Iron Door Sessions (2002)

Wat The Cavern in Liverpool was voor The Beatles, was The Iron Door voor The Searchers. In 1963 sloot de groep zich op in deze club en namen er zonder publiek 11 liedjes op met de bedoeling om van de tapes acetates te laten maken die dan als demo konden dienen voor platenmaatschapijen of andere clubs. Zowel de acetates als de tapes raakten zoek en nadat de groep doorbrak dacht niemand er nog aan.
Uiteindelijk zijn de opnames weer opgedoken en in 2002 uitgebracht als The Iron Door Sessions. Een heel aardig document, enigszins te vergelijken met The Beatles Decca Audition Tape, al moet gezegd worden dat The Searchers hun kenmerkende geluid al zo goed als uitgekristalliseert hadden, terwijl The Beatles met drummer Pete Best in de gelederen nog wat flets klonken. De geluidskwaliteit is niet top maar zeker niet slecht. Onder de omstandigheden klinkt het verrassend goed. Ook met rock 'n' roll nummers houd de groep zich staande. De CD bevat veel liedjes die je op latere albums niet tegen zult komen.

The Searchers vond ik vooral zo boeiend door de meerstemmige zang, en dat aspect ontbreekt hier grotendeels. Bovendien zijn de koortjes nauwelijks te horen. Voor de cd werd namelijk de enig overgebleven acetaat gebruikt (en de tapes waren verloren geraakt), en daardoor is het geluid verre van ideaal. The Searchers klinken hierdoor extra ongepolijst; hun rock 'n' roll-nummers vind ik, ook door de tegenvallende zang, slecht beluisterbaar. Toch een ruime voldoende voor dit album (dat ik helaas niet in de verzameling heb, maar misschien is dat wel beter, want al te vaak hoef ik dit ook weer niet te horen), en dat dan voorál vanwege nummers zoals het stemmige All My Sorrows, het fijne door Chris Curtis geschreven Darling Do You Miss Me en het verrassende Sho' Know A Lot About Love.