Manfred Mann - The Singles Album (1986)

Van Manfred Mann heb ik altijd gevonden dat ze behoorde tot de betere Engelse sixtiesgroepen, en dan vooral de eerste bezetting, dus mét zanger Paul Jones, die ook nog eens niet onverdienstelijk mondharmonica speelde. Niet al die Engelse rhythm and bluesgroepen waren gitaargroepen - de sologitaar speelt bij Manfred Mann slechts een ondergeschikte rol. Maar toch was hun geluid redelijk uniek.

De van oorsprong Zuid-Afrikaanse organist en pianist Manfred Lubowitz had een jazzachtergrond, wat aan zijn spel duidelijk te horen is. Mike Hugg speelde drums, maar op zijn tijd ook vibrafoon. De twee heren, beiden met een jazzachtergrond, besluiten de bluesrichting op te gaan en richten in 1962 de Mann Hugg Blues Brothers op. De overige leden zijn dan Mike Vickers (altsax en gitaar), Dave Richmond (contrabas), Ian Fenby (trompet),Tony Roberts (tenor sax) en Don Fay (bariton sax). En natuurlijk Paul Jones. Als ik het goed begrepen heb, verlaten de blazers de groep al snel en wordt John Burgess hun producer. Hij zet de groep onder druk om de naam te veranderen, en zo wordt de groepsnaam Manfred Mann geboren.
Dave Richmond ruimt al snel het veld (hij is alleen op de eerste twee nummers te horen) en Mike Vickers (gitaar, fluit en saxofoon) treedt toe. Manfred Mann is typisch een groep bestaande uit multi-instrumentalisten met een duidelijke jazz- en bluesachtergrond, maar Burgess ziet het blijkbaar als zijn taak om de groep een nummer-1 hit te bezorgen, wat lukt met het aardige Do Wah Diddy Diddy (een cover van Do Wah Diddy van The Exciters, dat wordt opgenomen op instigatie van Kenneth Pitt (hun manager), en dat is veel meer een popnummer.

Op dit album zijn, als ik het goed gezien heb, al hun singles voor HMV verzameld, dus tot het moment dat Paul Jones de groep verliet en werd vervangen door Mike d'Äbo. Fontana werd vanaf dat moment hun nieuwe label.

Heb dit album weer eens tevoorschijn gehaald en dan valt het mij weer op wat een goede zanger Paul Jones is. Het rhythm and blues materiaal zit de groep als gegoten, en het speelse, jazzy geluid (met erg mooi piano- en orgelspel van Manfred Lubowitz) bevalt mij heel erg. Hun grote, op popleest geschoeide hits vond ik wel de moeite waard, maar ik geef de voorkeur aan de wat onbekendere nummers. Ik was en ben zó gek op Manfred Mann mét Paul Jones, dat ik zelfs hun uitputtende compilatie Down the Road Apiece heb gekocht, want voor mij is deze muziek van blijvende kwaliteit.