Wavves - You're Welcome (2017)

You're Welcome en Daisy zijn al te beluisteren.

...En zijn niets nieuws onder de zon, maar toch wel behoorlijk fijn. Als dat hele album volgepakt zit met dit soort toffe songs dan wordt dit gewoon een hele leuke plaat.

Million Enemies is ontzettend leuk. Hopelijk wordt deze plaat weer een pak boeiender dan voorganger V.

Dat gemiddelde hier is wel erg laag, zeg. Wisten de stemmers niet waar ze aan begonnen, of valt het echt zo hard tegen? Dan lees ik graag waarom. Ik vind dit namelijk het zoveelste leuke Wavves-plaatje op rij, waarbij het niveau t.o.v. V wat gestegen is: een memorabel uitstapje (Million Enemies), heerlijk irritante Nathan-zanglijntjes (Come To The Valley en Stupid In Love) en debiele knallers (No Shade).

Ik moet eigenlijk zeggen dat ik het een behoorlijk debiel plaatje vind. De eerste vier nummers kom ik goed door, voornamelijk omdat dat zo'n beetje de enige nummers van een leuk niveau zijn (althans 'niveau'; luchtig en niets aan de hand). Op zo'n beetje de helft van deze plaat heb ik er echter helemaal genoeg van en wordt het allemaal ook nog eens zeer bedenkelijk. Zo'n Stupid in Love kan echt niet. Inderdaad zeer irritant, doch vooral niet heerlijk. Die laatste twee nummers kon ik met moeite uitzitten. Da's over het algemeen niet iets waar ik vaak last van heb wanneer ik mij in het openbaar vervoer begeef. Niks mis met luchtige muziek, maar dit werkt echt op de zenuwen, zo niveauloos. Ik stem zelden nog laag, maar dit is verreweg één van de matigste platen die ik in jaren heb gehoord. Dan druk ik mij met een 2/5 coulant uit. Gelukkig is er dan ook met de eerste vier nummers niet veel mis. Die rechtvaardigen deze score nog enigszins.

Uiteraard. En ik snap je betoog perfect. Alleen: wat maakt deze plaat dan zo veel debieler dan een King of the Beach?

Geen idee, die ken ik niet. Ik ken wel het titelloze debuut en hoewel ook die plaat zeer luchtig was, had die meer om het lijf met een flinke dosis pop, noise en experimentele invloeden.

Dat was nog de experimentele fase van Nathan, inderdaad. De opvolger behoorde ook nog tot die categorie, maar vanaf King of the Beach werd het een soort surfpoppunkproject. Ik kan het wel appreciëren dat er zo hard over the top wordt gegaan. Helaas is het niet iedereens kopje thee.