Gates Of Ishtar was ook een band die in de slipstream van Dark Tranquility en In Flames opereerde. Geheel in Gotenburgstijl vuurde deze Zweden een handjevol albums op de wereld af vol met melodieuze deathmetal. Maar vergis je niet, vooral op "A Bloodred Path" klonk de band ook zeer venijnig. De kraakheldere 'recht voor je raap'-sound is daar ook debet aan.
Het orkest pakt uit met fraaie gitaarharmonieën die in combinatie met druk drumwerk erg vaak herinneren aan de tijden van "Skydancer" en "The Gallery". De originaliteitsprijs moest dit orkest langs zich heen laten glijden. Net als het portie extra aandacht dat deze gasten kennelijk misten in die tijd.
Ik pikte het album op tijdens een rondje Amsterdamse platenzaken met geld dat ik in een apart vakje van mijn portemonnee hield. Het vakje was gestickerd: 'niet opzuipen'. En ach, de bankpas zat ernaast dus in die zin was er niet zoveel aan de hand geweest maar ik moest als ontluikende twintiger thuis toch af en toe laten zien dat ik soms best verantwoordelijk met een budgetje kon omgaan. Ik koos het vanwege het artwork. Een gok. Want ik kon me niet herinneren veel gelezen te hebben over dit orkest. Zo zijn er wel meer dingen mijn kasten in gewaaid.
Vooral "Tears" is erg fraai. Zoals gezegd: venijnig maar ook lekker neerslachtig en bij vlagen stemmig.