Erasure - World Be Gone (2017)

De tijd dat ik uitkeek naar een nieuwe plaat van Erasure ligt al dik 20 jaar achter me maar enige interesse heb ik altijd wel als er weer eens wat dit Engelse synthpopduo verschijnt.

De eerste single Love You to the Sky was in ieder geval een valse start. Een paar weken geleden elders op het wereld wijde web deze erg gemakkelijke single al een dikke onvoldoende gegeven (iets van een 3 of 3,5). Nu dus aan de slag met de rest van het album. Wat enorm opvalt is het rustige karakter van de plaat. Normaal stijgt het camp gehalte bij een Erasure tot grote hoogte maar dat blijft nu uit. Allemaal relatief rustige tracks (de single is het meest up-tempo) met zelfs wat gospel invloeden (de koortjes vliegen je om de oren) hier en daar. De stem van Andy Bell staat vooraan in de mix en toetsenwizard Vince Clarke zorgt voor de onderliggende tapijten. De stem van Bell is na al die jaren verder nog wel prima maar een kleine drie kwartier zo prominent hoeft van mij ook weer niet. Ook zorgt deze benadering er voor dat het eigenlijk allemaal wel veel van het zelfde is. Ik heb 1 blauwe ster uitgedeeld. Oh What a World kreeg deze eer. De donkerste track van het album heeft in ieder geval een fijne spanningsboog.

Bij de vorige plaat, het enorm uitgelaten (camp kreeg een nieuwe dimensie) The Violet Flame, was ik aangenaam verrast en dit is dus een lichte teleurstelling. Erasure zal vast wel weer eens met een nieuwe plaat komen. Ik kijk er niet naar uit maar als het zover is zal ik hem vast weer snel, gaan checken.

De eerste keer dat ik de 1e single van dit album "love you till the sky" hoorde, had ik iets van "nee, dit is het dus niet". De laatste albums van Erasure vond ik ook al teleurstellend, en dit ook al weer een vaag teken aan de wand. Toen kwam de 2e single: "still it's not over":.
Ook daar kon ik in eerste instantie geen soep van maken: was dit nou camp, mooi, kitsch, in ieder geval wel bijzonder!
Gelukkig heb ik doorgezet, en love you till the sky is nu één van m'n favorieten: het klinkt allemaal kinderlijk eenvoudig maar zit zo super strak in elkaar, waarin de hand van meester tovenaar op elektronisch muziek gebied (Vince Clark) weer de puntjes op de I heeft weten te zetten, en de gevoelige toets heeft weten te raken!
Ik ben om! Een dijk van een album!
Erasure valt niet in een hokje te plaatsen: elk album onmiskenbaar Erasure, maar weer totaal anders dan wat de heren eerder gemaakt hebben. Misschien is dat wel de reden dat Erasure totaal niet aan slaat in ons landje: wij plaatsen alles graag in een hokje: daar zijn ze inmiddels te groot voor geworden, en laten zich gewoon niet in een bepaald hokje prakken! Gelukkig maar!
Kortom: een meesterwerkje!