Justin Townes Earle - Kids in the Street (2017)

Ha, zat vorige week nog te denken: Het wordt wel weer eens tijd voor een nieuwe Earle. Dan wel pa, dan wel zoon. Prompt komt zoon met een nieuw album. Hoewel, het duurt nog even. Eind mei. Zou mooi zijn als John Fullbright tegen die tijd ook eens met een nieuw album komt.

Hierbij de heerlijke opener Champagne Corolla:

Justin Townes Earle - "Champagne Corolla" [Lyric Video] - YouTube

2e nummer van JT Earle's nieuwe album dat openbaar is geworden: Faded Valentine. Wederom erg lekker. Stem lijkt sterker en gevarieerder geworden.

Justin Townes Earle - "Faded Valentine" [Audio Only] - YouTube

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Justin Townes Earle is zolang hij al artiest is ondergewaardeerd en zal dat waarschijnlijk ook altijd wel blijven. Hoe dat komt? Ja zeg het maar. Hij is een anti-held, maar dat zijn er wel meer. Hij spettert live niet net als zijn pa van het podium af. Maar ook daar heb je er wel meer van. Het zal wel met zijn stijl te maken hebben. Niet country genoeg voor de countryliefhebber, te country voor de popliefhebber. Zoiets. Ik vind de geringe waardering niet terecht. Het gemiddelde van het prachtige duo Single Mothers en Absent Fathers doet geen recht aan de kwaliteit. Prachtige melancholische melodieën en dito teksten. De snik in zijn stem lijkt hij van de man te hebben waaraan hij zijn 2e voornaam te danken heeft. Die snik geeft elke song iets speciaals.

Ook het nieuwste album wordt niet bepaald direct omarmd, terwijl Earle ook nu weer een uitstekend niveau haalt. Of deze aan de eindstreep beter is dan de vorige kan ik nog niet zeggen, maar hij komt wel dicht in de buurt. Het nieuwe album is wat gevarieerder met een paar knipoogjes naar de pop de blues en de swing. De algehele teneur is iets vrolijker dan het voorgaande werk. Zijn stem lijkt ook met het album beter te worden, wat hem meer mogelijkheden biedt. Ik vind het allemaal helemaal OK en ik hoop dat meer mensen zijn werk gaan waarderen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Justin Townes Earle - Kids In The Street - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kinderen van beroemde muzikanten zijn nog altijd niet te benijden.

Een belangrijk deel van de aandacht die ze trekken met hun muziek hebben ze te danken aan hun beroemde achternaam en vervolgens is de vergelijking met de muziek van hun vader of moeder natuurlijk onvermijdelijk.

Dit is helaas maar zelden een eerlijke vergelijking, want een vergelijking met het beste werk van hun ouders, meer dan eens algemeen geaccepteerde meesterwerken of klassiekers, kunnen de jonge telgen natuurlijk nooit aan.

Justin Townes Earle gaat waarschijnlijk nooit ontsnappen aan de vergelijking met zijn charismatische vader Steve en diens goede vriend Townes van Zandt (die Justin zijn middelste naam gaf) en dat is jammer.

De platen van Justin Townes Earle moet je niet vergelijken met het beste werk van zijn vader, maar objectief beschouwd heeft de jonge Earl telg inmiddels toch een respectabel stapeltje prima platen op zijn naam staan.

De vorige zes platen van Justin Townes Earle waren van een hoog en opvallend constant niveau en ook plaat nummer zeven is er weer een die zich makkelijk staande houdt in het rootsgeweld van het moment.

Ook op Kids In The Street maakt Justin Townes Earle weer lekker in het gehoor liggende, maar ook in artistiek opzicht interessante rootsmuziek. Zijn stem is natuurlijk nog niet zo gruizig en doorleefd als die van zijn vader, maar de stem van de jonge Earle heeft de afgelopen jaren flink aan kracht en vooral aan diepte gewonnen, waardoor hij nog steeds stappen zet.

Justin Townes Earle produceerde zijn laatste vier platen zelf, maar koos dit keer voor Mike Mogis. De keuze voor de muzikant uit de Omaha (Nebraska) scene (Bright Eyes, Monsters Of Folk) is een opvallende, maar het pakt fraai uit. Mike Mogis heeft Kids In The Street voorzien van een gevarieerd en gloedvol rootsgeluid met vooral invloeden uit de country, maar ook uitstapjes richting de Texaanse roots van vader Earle of richting de muzikale smeltkroes van New Orleans worden niet geschuwd.

In de wat meer uptempo tracks klinkt Justin Townes Earle zelfverzekerd, maar in de wat meer ingetogen tracks laat hij ook zijn kwetsbaarheid zien, wat van Kids In The Street een veelzijdige plaat maakt.

Ik heb de vorige zes platen van de singer-songwriter uit Nashville stuk voor stuk hoog zitten, maar Kids In The Street bevalt me nog net wat beter. Justin Townes Earle heeft de afgelopen jaren gewerkt aan een eigen geluid en dit komt op zijn nieuwe plaat uitstekend uit de verf. Het is een geluid dat aansluit bij het traditionele rootsgeluid uit de jonge jaren van zijn vader, maar Kids In The Street klinkt ook eigentijds.

Luisterend naar Kids In The Street wens ik keer op keer dat Justin Townes Earle voor zijn platen had gekozen voor een alter ego, want ook Kids In The Street laat weer zoveel meer horen dan slechts de zoon van de grote Steve Earle.

Een muzikant met zeven prima platen op zijn naam, moet echter ook beoordeeld kunnen worden zonder de molensteen van de klassiekers van zijn vader om zijn nek. Als ik dat doe kan ik alleen maar concluderen dat Justin Townes Earle een van de betere rootsplaten van het moment heeft gemaakt. Erwin Zijleman

Het duurde even voordat deze plaat echt bij mij binnenkwam, ik vond het wat 'Justin Townes Earle by the numbers'. Ondertussen merk ik dat ik steeds vaker terug grijp naar deze plaat. Hij ligt lekker in het gehoor. Dat eerste nummer is magnifiek. Ik mis alleen b-kantje 'Graceland' die voor mij in plaats van 'Faded Valentine' had mogen staan. Ik rond de 3,75 naar boven af.

Ik ben benieuwd of deze plaat zich mag gaan scharen bij The Good Life, Harlem River Blues en Single Mothers.

nee, niet als je in een recensie een stuk of acht keer met je neus op dat feit wordt gedrukt wel fijn natuurlijk dat je bij hem stil staat, zeg ik als klein fan. laat hem maar rustig in de schaduw verder zingen en componeren. ik hou erg van zijn bescheiden en pretentieloos klinkende schijfjes. ze zijn alle zorgvuldig in elkaar gezet, mooi gespeeld en gezongen en zeer luisterbaar. ik krijg er altijd een goed humeur van. ook wat waard. op dit album is duidelijk te horen dat hij gegroeid is als muzikant en zanger en ook andere stijlvormen inmiddels beheerst. zijn signatuur blijft echter duidelijk herkenbaar en dat vind ik knap. echt zo'n duurzame plaat net onder de top waarbij het goed thuiskomen is.

Mijn exemplaar heeft een dertiende track die op de hoes niet vermeld wordt. Na beluistering stelde ik vast dat het "Graceland" (Paul Simon) was. Mooie versie !