Kiyoshi Mizutani - Scenery of the Border: Environment and Folklore of the Tanzawa Mountains (2005)

Even de blurb van het label ter illustratie:


Dit Scenery of the Border is, zonder er verder maar doekjes om te winden, een briljant werk. Van Mizutani had ik al het (eveneens prachtige) Yokosawa-Iri in de kast staan, met field recordings opgenomen in een natuurgebied in Japan. Voor deze opnames trok hij de bergen in en vond daar een schat aan geluiden, sferen en scenes die zeldzaam indrukwekkend zijn.

Het geweldige van field recordings vind ik de vanzelfsprekende significantie, de essentie die uit de opnames spreekt (indien het goede field recordings zijn, maar dat terzijde). In onze huidige maatschappij gaat alles snel en vlug, is alles vluchtig en snel - de details en de schoonheden van zoveel gaan onopgemerkt voorbij. Een plaat als deze laat horen wat voor kracht er spreekt uit de meest basale en tegelijkertijd ongelooflijke intrigerende geluidskunst - die van natuurlijke fenomenen, maar niet alleen dat: we horen menselijke interventie, zij het in directe vorm of indirect (e.g. Kurokawa Power Plant), we horen nog zoveel meer. Het zijn opnames die onverwachte verbanden scheppen - tussen het lage gezoem van eerdergenoemde kernreactor, en het nog veel lagere gebulder van de Ohdana; tussen omni-presente vogelzang en loom klinkende Boeddhistische chants, ver weg, dichtbij, dan hier, dan daar.

Yokosawa-Iri kocht ik ooit als curiositeit. Mizutani werkte vroeger samen met Masami Akita - u kent hem als Merzbow - en maakt in die hoedanigheid piepende en bulderende harsh noise. Aangezien deze Mizutani dus zo'n compleet andere weg was ingeslagen, was dat toch wel iets om te gaan horen - het plaatje werd aangeschaft en geluisterd, en interessant bevonden. Interessanter dan ik had durven denken, want Mizutani schept, ook op deze plaat, een wereld die niet ver van of dichtbij de harsh noise staat, maar één die simpelweg allesomvattend is, die de wereld kenschetst zoals die als materiaal dient voor het álles. Dat sommige opnames dan nog zo op een noise plaat zouden passen is dan niet meer dan een leuk, bijkomend, maar onbelangrijk feitje. Mizutani interesseert zich daar niet voor - hij legt vast, documenteert, selecteert, en schept in zijn eentje een canon van de wereld. Geschiedenis, literatuur - och, wat geeft het allemaal - híer ligt de essentie!

Nog iets wat ik zo mooi vind: een plaat als deze dwingt je om te luisteren, dwingt je om te hóren. Het is er niet eentje die je opzet en die vervolgens twee uur lang op de achtergrond voortkabbelt. Al vlug word je je bewust van wat er allemaal gebeurt en val je stil, geïntrigeerd door de wereld die via je oren naar binnen dringt, en verwonder je je over de pracht aan geluiden die zo zeldzaam klinkt, zo uitzonderlijk, en toch zo erg voelt als 'a sort of homecoming'. Althans, zo gaat dat hier, maar bij u vast ook. Mizutani's bijgevoegde foto's en ander materiaal maken deze release helemaal af. Voor een luttele $13,50 (!) inclusief verzendkosten te bestellen bij and/OAR, dus bij deze: doen! Ik zet laag in op een 4,5*. Overdonderend meesterwerk.

Ik kan toch echt niet meegaan in sxesven's vreugde over dit album. De geluiden die voorbijkomen doen me niets, en terwijl ik hierboven over allerlei redenen lees waarom dit heel erg goed zou zijn, komen die redenen geen enkele keer bij mij op, ik hoor vooral veel geluiden die ik wel vaker heb gehoord buiten (of niet) en het kabbelt allemaal maar wat voort, 2 uur lang.
Ik krijg geen beeld in mijn hoofd bij het luisteren naar deze muziek, tenzij ik ook echt probeer dit beeld te vormen en kracht kan ik daarom ook niet echt ontdekken in het album. Ik moet mezelf echt inspannen om er wat van te maken. Het is dat het artwork zo overduidelijk uitlegt dat dit alles uit Japan komt, want na het luisteren had het voor mij net zo goed Nederland kunnen zijn.

Niet dat ik twijfel aan wat jij in het album hoort, Sven, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik dit zelf niet zou kunnen onderscheiden van een cd van 3 euro uit een natuurwinkel waar ''rustgevende natuurgeluiden'' opstaat.

Het is dus allemaal niet storend, maar het boeit me helaas geen moment.
2*

Haha, nou ja, koop er eens een, zou ik zeggen. Het is denk een beetje het verschil tussen de vakantiefoto's van tante Annie en een serie van een professionele fotograaf - iets van die strekking. Bovendien, en dat is wat mij betreft nog wel belangrijker, is er het gigantische verschil in esthetiek. Mizutani maakt geen plaat van rustgevende natuurgeluiden, en zo klinkt het ook niet - het is geen kunstmatig aaneengeplakte aaneenschakeling van natuurgeluiden die maar mooi moeten klinken en vooral niet opvallen. Mizutani documenteert, en pakt kerncentrales, oorverdovende watervallen, Boeddhistische chants, de vage klanken van een menigte, maar óók regen, ook vogelzang, ook wind. Tja, ik vind 't verdomd prachtig, maar ik kan ook wel begrijpen dat jij er niets in ziet, begrijp me niet verkeerd. 't Is misschien een beetje aan acquired taste, field recordings (waarmee ik niet bedoel te zeggen dat je het moet léren waarderen) - het is een esthetiek die je moet liggen. Of niet.

ik ben het met Sven eens.
Ik vind dit een mooi album waar veel uit te halen is. Komt aardig in de buurt bij het field recordings geweld van Franciso Lopez op Buildings en La Selva. Al zijn die wat meer bewerkt dan dit.