Barry Ryan - The Singles+ (2000)

Een one hit wonder? Door een vreemde speling van het lot heb ik twee singles van Barry Ryan in mijn vinyl collectie. Uiteraard Eloise en iets minder voor de hand liggend, Kitsch. Beide uitstekende singles. Echter, na het overdonderende Eloise was het nieuwigheidje er kennelijk af. Opvolgende singles, waaronder enkele waardige opvolgers deden niks of weinig. Ook Kitsch wist niet het succes van die grote klapper te herhalen. Uit nieuwsgierigheid de discografie van Ryan op Discogs bekeken. Toch nog een stuk of vijf albums uitgebracht. De discografie op MM is dus niet compleet. Of ze allemaal goed zijn weet ik niet. Ik ben bang dat het succes na 1969 snel afnam. Als je kijkt naar de single discografie zie je dat de beste man ook vaak tegen zichzelf moest concurreren; Eloise werd duikt bijna ieder ander jaar op als rerelease. Zijn grootste succes werd tevens een molensteen om zijn nek.
Zeer interessante verzamelaar en momenteel zo ongeveer het enige wat op CD is te vinden.

Tsja, een lied als Eloise maak je ook maar één keer in je leven. Ongekende klasse. Dat valt simpelweg niet te evenaren, laat staan te overtreffen. Met Love is Love is nog wel gepoogd het te kopiëren, maar dat is maar half gelukt. Kitsch is dan inderdaad wel weer geinig en met eigen smoel. Verder wil ik The Hunt nog wel even aanhalen. Gewoon pure kwaliteitspop. Toch jammer dat we verder zo weinig van Paul/Barry Ryan hebben mogen horen. Ik vind het een beetje vallen in dezelfde categorie als Albert Hammond; ook prachtige ambachtelijke liedjes, maar voor mijn gevoel VEEL te onbekend.

Ik ben zelf altijd wel een liefhebber van de artiestencompilaties die het Nederlandse label BR Music samenstelt. Vaak zijn die 'one of a kind' in de zin dat ze de meeste singles van de betreffende artiest mooi op een hoop vegen. En dat dan vaak met de nadruk op de Nederlandse markt. Dat is bijzonder, want de meeste compilaties zijn van Engelse of Amerikaanse origine en willen nog wel eens nummers missen die alleen in Nederland een hit waren of die zelfs alleen in Nederland op single zijn uitgebracht.

Toch heb ik juist van Barry Ryan een andere verzamel-CD: een vroege Polydor-release met meer tracks dan bovenstaande verzamelaar. Soms is dat geen verbetering, en hoewel ik het schijfje al heel lang niet meer heb gedraaid, staat mij bij dat dat album toch een redelijk consistente luisterplaat is. Natuurlijk springt Eloise mijlerver boven alle andere nummers uit. Precies wat Pinsnider hierboven zegt: zo'n klassieker maak je maar één keer in je leven. Die song heeft werkelijk alles in zich wat een nummer meeslepend maakt.

Kitsch en Love is love waren volgens mij ook nog heel behoorlijke hits in Nederland, maar bijvoorbeeld niet in Engeland en de VS. Gelukkig staan die zowel op deze schijf als op mijn eigen verzamelaar. Dat geldt ook voor geflopte, maar heel aardige singles als Magical spiel en The hunt. Wikipedia meldt dat Can't let you go en Red man zijn laatste twee wapenfeiten zijn op de internationale hitlijsten, waarvan de laatste in 1971 zelfs de tweede plaats haalt in Frankrijk. Dat nummer ontbreekt op mijn Polydor-verzamelaar, maar staat hier wel op. In die zin is dit dus een betere verzamelaar. Gezien het feit dat er ook een Duitstalig (!) nummer op staat, vermoed ik dat deze schijf een langere tijdsspanne omvat dan mijn Polydor-CD. Ryan bleef na zijn topjaren nog vrij lang populair in Duitsland.

Bovendien heeft deze CD een achttal nummers als bonustrack die zijn opgenomen met zijn broer Paul Ryan, die sowieso aan veel nummers uit zijn repertoire meeschreef. Geen idee hoe die klinken; ik zal eens luisteren.

Ga ik eens checken, dat BR Music. Dank! Er zijn beste veel artiesten waar een zorgvuldig samengestelde Best Of volstaat. Verder fijn om mijn liefde over Eloise te kunnen delen!!! In mijn directe omgeving wordt daar altijd wat smalend over gedaan... Ik zal het sterker vertellen; mijn oudste en ik hebben elkaar uitgedaagd om een top 100 Ooit aan elkaar te sturen en ik twijfel sterk of Eloise niet op 1 moet....

Het symfonisch getinte Eloise is inderdaad een bijzonder sterk nummer en een evergreen, Love Is Love en Kitsch werden ook hits maar zijn minder bekend omdat die in de schaduw staan van het fantastische Eloise. De overige nummers zijn ook behoorlijk tot sterk.
Eind jaren '60 leek Barry Ryan één van de vaandeldragers van de symfonische rock maar is snel uit het zicht verdwenen.

Tsja, misschien dat hij zijn enigszins mythische status (bij mij althans) daar wel aan dankt; dat hij toch ook snel bij veel mensen van het netvlies is verdwenen. Als hij tot zijn dood allerlei rukplaten had uitgebracht was het wellicht anders geweest in de beeldvorming. Alhoewel; Chicago is natuurlijk pure bagger geworden, maar dat heeft wat mij betreft geen invloed gehad op de manier waarop ik hun eerste vijf platen beleef... Weet iemand wat er met Paul Ryan is gebeurd? Is die ook helemaal gekapt met muzie en liedjes schirjven destijds??

Kennelijk tamelijk jong overleden: in 1992 op 44-jarige leeftijd aan kanker, zo leer ik vandaag dankzij Wikipedia. Hij heeft in zijn latere leven nog wel een paar kleinere hits (althans in Engeland) gepend, en startte nog later een keten van kapperszaken, zo lees ik (wat jouw term 'gekapt' hier onbedoeld komisch maakt).
Zijn broer Barry overleed twee jaar geleden. Inderdaad, vergeten broers (op 'Eloise' na natuurlijk). Maar op basis van die ene CD die ik van hem/hen heb, waren ze zeker niet gespeend van talent.

Ik lees op die Wiki-pagina trouwens ook dat ze eerst door het leven gingen als The Ryan Twins en dat Paul zich pas later exclusief ging toeleggen op het schrijven van nummers. Vanaf Eloise dus, dat Barry zong, maar Paul componeerde. Barry's solodebuut heeft niet voor niets 'Barry Ryan sings Paul Ryan'.

En ik lees ook dat hun eerste zeven singles - die op deze CD dus staan vermeld als Paul & Barry Ryan - allemaal (overigens bescheiden) hits zijn geweest in Engeland. Dus ook als performer heeft Paul zijn 'fifteen minutes of fame' gelukkig wel beleefd. En daarmee is deze CD van BR Music dus inderdaad zeer compleet, want die nummers staan geen van allen op mijn Polydor-CD.