Pyogenesis - A Kingdom to Disappear (2017)

Kennismaking met deze Duitse band die blijkbaar al een lang leven achter de rug heeft (en verschillende paden heeft bewandeld). De cd begint stevig met lekker beukwerk en diepe grunts (afgewisseld met relatief cleane vocals) tijdens de eerste paar nummers. Daarna gaat het tempo drastisch naar beneden voor een paar nummers. De zang heeft het er bij momenten lastig mee. Bij het voorlaatste nummer duwen ze het versnellingspedaal terug in om voor het laatste nummer een bombastische powerballad van maar liefst 13 minuten te reserveren.
Een eerste luisterbeurt is wat te weinig om al een oordeel te vellen. Zo op het eerste gehoor prefereer ik de zwaardere nummers. De rest is ook vrij goed gedaan, maar het verschil tussen de twee is me op dit moment iets te groot.

Ik ken Pyogenesis al sinds hun demo periode begin jaren '90. Destijds maakten ze een best wel gave soort van death/doom, wat resulteerde in twee toffe EP's in '92 en '94. Wat ze daarna gemaakt hebben was voor mij reden om af te haken.

Via via nu dit album tegengekomen op Spotify. Sowieso al knap dat deze band het zo lang heeft volgehouden. Ze maken nu een soort van Weezer-achtige metal/rock met veel wisselingen en samenzang. Ik kan me voorstellen dat je snel afhaakt bij het beluisteren ervan, maar op een of andere manier pakt het mij toch wel na een paar luisterbeurten.