The Troggs - Troggs (1975)

Een poging tot een comeback. In 1975 keerde de groep terug naar ex-manager Larry Page, de man die de groep in 1966 groot had gemaakt.
De combinatie die in 1966-1967 xo succesvol was faalt hier op alle fronten. Wat een groep als The Troggs bezielt om zich te vergrijpen aan de Beach Boys klassieker Good Vibrations is mij een raadsel. Erger is dat Larry Page kennelijk niet in staat was om ze van het idee af te brengen. De covers van No Particular Place To Go, Satisfaction, Memphis Tenessee en Peggy Sue zijn zo fantasieloos uitgevoerd dat je denkt dat je naar een ordinaire coverband van dertien in een dozijn zit te luisteren. De re-recording van Wild Thing, een reggae-versie nog wel, is om te huilen zo slecht. Het weinige originele materiaal hangt van de cliches aan elkaar. En wat het nog erger maakt is de vlakke produktie. Enige lichtpuntje op deze drol is Summertime. Over de bonus tracks kan ik niks zeggen, want ik heb 'm op vinyl.

Als sixtiesliefhebber kan ik hun hits tot en met 1968 wel waarderen, maar dit album laat The Troggs op hun slechtst horen. Het bij de cd "Wild Things" gevoegde cd-boekje, bij monde van Roger Dopson, is echter bijkans lyrisch over Troggs en het een jaar later verschenen The Trogg Tapes. Minus éen nummer zijn hierop de beide albums gecompileerd. Dat ene nummer heb ik maar even op YouTube opgezocht.

Behoudens één of twee nummers is het inderdaad niet interessant wat we hier te horen krijgen. Larry Page, toch de producer van hun prachtige hits zoals With a Girl Like You, Wild Thing en I Can't Control Myself stelt mij om te beginnen erg teleur met een inferieure productie. Verder zijn de rock 'n' roll covers (Peggy Sue, No Particular Place To Go en ook Satisfaction) van een bedroevend niveau. Reg Presley zingt ze met een schorre stem en volkomend gespeend van enig enthouiasme of bezieling. Ook in instrumentaaal opzicht stelt het niet veel voor. Alleen Summertime is écht de moeite waard. Helaas geheel eens met nlkink.