Ange - ? (2005)

Een moeilijk album van Ange. Nadat Steven Wlison het album Culinaire Lingus had geproduceerd en daardoor een veel stevigere Ange naar voren kwam ging het met dit album verder. De producent was nu de fanclub 'un pied dans la marge' die ervoor zorgde dat het financieel haalbaar was en de Franse prog groep zat een jaar in hun eigen studio.
De titel is -?- en op de achterkant van het hoesje mag je je eigen titel neerschrijven. Iets wat prima past bij Ange.
De (vernieuwde) groep is wat meer aan elkaar gewend en de leden lijken ook iets meer in te brengen te hebben. De zoon van Christian Decamps, Tristian (synths) krijgt een wat grotere rol, gitarist Hassan Hajdi speelt prima, nieuw (in ieder geval voor mij) is de zangeres Caroline Crozat. Tijdens het concert in Lille 2 jaar geleden verzorgde zij nog het voorprogramma.
Wat verder opvalt is dat de cd lang is, meer dan 70 minuten en dat Ange regelmatig goed op dreef is. Verder is de cd redelijk divers.
'Le couteau suisse' is zeer herkenbaar als Ange, geschreven door vader en zoon Decamps, Ricochets is rustoger en folkachtig. Mooi nummer, waarbij Tristan de zang voor zijn rekening neemt.
Het derde nummer is bijna 10 minuten en hier gaat Ange een redelijk opvallende richting in, soms wat jazzy, soulachtig mede door de achtergrondzang. Dat is een redelijk onbekende Ange, hoewel ook tijdens het nummer er door de wisselingen in het nummer zelf toch ook weer echt Ange sound komt.
Zo gaat de plaat qua kwaliteit wat op en neer. Christian durft wat meer los te laten en de mede muzikanten wat meer verantwoordelijkheid te geven. Daardoor verandert het een en ander al wel. Het wordt geen Ange meer uit de jaren 70, maar het is wel een grote verbetering ten aanzien van de wat zouteloze producties uit de jaren 80.
Een recensent van Prog Archives geeft aan dat Christian zeer creatief geweest is met betrekking tot de teksten. Dat klopt, veel verhalen, woordspelingen komen langs. Maar volgens de recensent is al die energie en creativiteit die voor de teksten zijn gebruikt ten koste gegaan van de muziek.
Dat is moeilijk te beoordelen, muzikaal is er best veel te beleven. Veel stijlen komen langs, van stevige hardrock, naar soul , funk en jazz tot folk en chanson aan toe.
Men durft in ieder geval de begaande paden te verlaten, zeker ook muzikaal. Soms zijn er strakke beats, maar ook hoor je didjeredoo, dwarsfluit en accordeon langs komen. Het oude 'mellotron' geluid van Ange is zo nu en dan nog wel hoorbaar, maar moet concurreren met nieuwe invloeden.
Door zangeres Caroline Crozat krijgen we ook een bepaalde invloed die nog niet bij Ange voorkwam, zowel tekstueel als muzikaal. Want ook zij krijgt de ruimte om iets in te brengen.
Het is vooral eigenzinnig en ik heb wel bewondering voor Christian, dat hij het aandurft om de jonge honden die nu in Ange zitten ook de ruimte durft te geven. Ik vraag me af hoeveel progheads deze eigenzinnige progrock aankunnen, maar ik blijf Christian Decamps zonder meer bewonderen voor zijn inventieve en avontuurlijke muzikale instelling!
Misschien had Christian iets kritischer mogen zijn, 13 nummers met meer dan 71 minuten muziek is wel veel van het goede. Even goed de muzikale stofkamp er door heen had het album misschien wel goed gedaan.
Desondanks, het heeft ook wel even geduurd voordat ik de albums uit de jaren 70 kan waarderen. Dit album is ook wel een album wat tijd nodig heeft om alles te ontdekken en te kunnen waarderen.
Ik zit ergens tussen 3,5 en 4, maar laat ik het toch maar naar boven afronden.
Ange is nu bezig met een bepaalde afscheidstournee, niet het afscheid van Ange, maar van Christian Decamps. Zoon Tristan zal meer de rol van zijn vader overnemen. Het lijkt dat Christian bijna met dit album hier al een beetje op voorsorteert, zoveel ruimte durft hij te geven aan zijn jonge mede muzikanten. Dat siert hem ook wel weer, maar wel vraag ik me af of het mogelijk is zijn literaire en muzikale expressiviteit te kunnen evenaren.
De tijd zal het leren.