Daniel Romano - Modern Pressure (2017)

Een nieuw album van Daniel Romano. Komt zowaar uit via 2 verschillende labels; 'Modern Pressure' is zowel via zijn eigen label (You've Changed) als het immer 'succesvolle' New West Records verkrijgbaar.

- You've Changed Records.com
- New West (Amazon)

Hier de eerste single: Daniel Romano - Roya [OFFICIAL] 2017 - YouTube

Nog steeds de weg kwijt dus.

Nou als je Roya hoort vraag je je serieus af of hij ooit wel een weg bewandeld heeft. Van deze single hoef ik nog maar 1 meer te horen en mijnheer Romano kan het voor de rest van zijn carriere bij mij vergeten.

Lekker nr hoor; hij zet de lijn door van zijn voortreffelijke voorganger Mosey. Romano zit in een creatieve flow van heb ik jou daar.

Tweede nummer When I learned your name wat mij betreft een stuk beter dan de eerste release. Hopelijk wordt die lijn doorgezet...

Romano doet een 'You can call me Al'-tje in de clip van Roya:)

Geeneens hele plaat geluisterd, kon gewoon niet meer. Luister nu naar Sleep Beneath The Willow, geweldig! Maar z'n nieuwe album tsja het is vast heel creatief en gedurfd maar wat een kutplaat! Romano heeft sinds z'n vorige album een nieuwe richting gekozen en dat is prima maar voor mij hoeft het niet meer.

Jezus wat zuur

Mijn eerste indruk van deze plaat is dat het toch behoorlijk rommelig is allemaal. De arrangementen lijken wat snel in elkaar gesleuteld; alsof alles in één take op band moest. Daarnaast lijkt er sprake te zijn van overproductie. En dat is iets wat ik als Phil Spector fan niet snel zeg.

Waarom stem je dan? Gedragsregels MuMe: Het is alleen toegestaan te stemmen op albums die je in zijn geheel hebt gehoord, en die je dus als geheel kunt beoordelen.

Heer Romano is qua stijl helaas wel ver afgedreven van de Romano waar ik fan van werd ten tijde van Come Cry With Me. Vind dit albumpje errrg druk en volgeproduceerd, maar volgens mij wel langer houdbaar dan voorganger Mosey.

Vandaag driemaal van CD beluisterd en ik moet bekennen dat dit, ondanks dat ik de nieuwe weg die Romano insloeg op zijn vorige plaat toe juich, me toch niet echt mee valt.

Gedurende een aantal nummers krijg ik ook het idee dat het album op het verkeerde toerental staat (en dat met een cd ). Alsof het allemaal veel te snel gaat, waardoor het voor mij te chaotisch wordt en zelfs op mijn zenuwen gaat werken. Romano zingt hier ook compleet anders dan op zijn country platen.

Ik wacht nog even geduldig op mijn LP die een dezer dagen wel geleverd zal worden voor een uiteindelijk oordeel. Hoop niet dat ik lager uit ga komen dan waar ik nu op zit. Tegenvaller, eigenlijk.

Luistert heel irritant met die stem in je rechteroor en de drum in je linkeroor en vice versa. Pijnlijk zelfs. Dat geldt ook voor het album. Doorgeslagen creativiteit.

Nou prima hele album inmiddels 2 x geluisterd en blijf het een baggerplaat vinden helemaal met koptelefoon.

En ja dat zal best zuur zijn maar ieder z'n mening.

Sleep Beneath The Willow, Come Cry With Me en If I've Only One Time Askin. Deze 3 albums maakten van Daniel Romano een onbetwiste topper in het alternatieve country genre. De ene plaat nog sterker dan de andere. De stijl die hij zelf het liefst als Mosey omschreef was een eigen invulling van de best wel gladde kant van de countrymuziek. Maar wel in die mate glad dat het nergens als irritant overkwam, sterker het was gewoon perfect. Na dit drieluik beseft Romano dat nog een album in dezelfde stijl overbodig was. De volgende plaat heette Mosey. Beetje tegenstrijdige titel, want deze zelfbenoemde stijl zegt hij juist vaarwel op dit album. Een album met een mix van stijlen, die met gemengde gevoelens werd ontvangen. De een had liever dat hij de oude stijl had behouden, de ander juichte juist de koerswijziging toe. Wat mij betreft maakte hij een goede keuze, maar direct moest ik al gauw vaststellen dat Mosey best wel goed was, maar zeer weinig gedraaid zou gaan worden.

Dan het nieuwe album. Wat zou Romano nou weer voor ons in petto hebben. Wat vond hij zelf van de koerswijziging. Was hij blij en zou hij de stijlverandering doorzetten, of zou hij tergukeren naar de vertrouwde countrystijl? Romano koos niet alleen voor het eerste, hij doet er op Modern Pressure, zoals het album heet, nog een dikke schep bovenop. Dan loop je de kans dat het te hard gaat en je fans van het eerste uur langzaam verliest. Dat had mijnheer Romano met de release van de eerste single Roya al zo ongeveer in 1 klap voor elkaar. Dat poepflauwe deuntje komt je binnen 10 seconden de strot uit. Maar het gebeurt wel vaker dat de eerste single niet het beste nummer van de plaat is. Daar hoopten we dan maar op.

Helaas valt Roya niet negatief uit de toon. Modern Pressure is een onvoorstelbaar flauw album, het ene nummer nog flauwer dan het andere. Er valt werkelijk niets positiefs te melden over dit album. Zijn stem irriteert mateloos, de instrumentatie wordt soms ineens totaal onnodig vervormd en de melodieën zijn zo zouteloos als maar kan. Come Cry With Me en Modern Pressure. Draai die eens achter elkaar en dan snapt men hoop ik waarom dit album met 1 ster nog goed weg komt. Verreweg het slechtste album van het jaar tot nu toe. Knappe artiest die met nog iets knulligers aan weet te komen.

Het lullige is dat ik z'n oude albums niet meer kan luisteren, die ik eerst nog zo mooi vond. Ik kan (nu helemaal) niet meer geloven dat hij het oprecht bedoelde en dat is dodelijk in de country. Ik hoor hem nu een genre parodiëren in plaats van dat hij een eerbetoon brengt.

Nou zo voel ik dat niet hoor. Ik geloof niet dat je jarenlang de wereldpodia betreedt met een act die je niet serieus neemt. In die zin behouden zijn countryplaten voor mij hun waarde wel. Hij wil gewoon wat anders, maar doet dat zo geforceerd. Hij heeft helemaal geen materiaal voor een nieuwe plaat en pleurt dan maar wat op de band, probeert met een nepstemmetje en het vervormen van het geluid de boel nog wat af te leiden, maar daar trapt niemand in natuurlijk. Laat hem 2 jaartjes rust pakken en dan gewoon weer een countyplaat maken en als die goed is dan koop ik hem zo weer. Geen enkel probleem, maar hoe zeer ik Romano ook kan waarderen, een plaat als deze kan gewoon niet.

Ik wil hem nog een keer of 5 gedraaid hebben, maar weet na 1 luisterbeurt al dat ik het totaal anders beleef dan bijvoorbeeld Hendrik. Vind het helemaal geen slechte plaat. Totaal anders is het wel, maar ik hoor die melodieën en bevlogenheid wel. Stiekem hoop ik ook op een terugkeer naar de pure country, maar dit is (net als Mosey overigens) geen misbaksel. Maar een plaat die bij de één erg jeukt en de ander plezier brengt is wellicht des te interessanter.

Kom er op terug

Het helpt niet mee dat ik destijds al m'n twijfels had over z'n oprechtheid (het leek soms zo'n act, hoe hij dan ook tijdens interviews aan dat whiskyflesje zat te lurken), maar het dubbeltje toen nog de juiste kant opviel. Met dit erbij kan ik het niet meer serieus nemen.

Dat gevoel van een pardodie is tijdens zijn 'country periode' ook meerdere malen door mijn hoofd gegaan..

Ik moet trouwens zeggen dat het album een beetje begint te groeien.

Kan me totaal niet vinden in de negatieve recensies. Ik vond juist zijn retro-country albums totaal niet interessant en geloofwaardig en zijn laatste twee werken wel. De ambitie om een eigen stijl te creëren spreekt me meer aan die plaksnor- nudie suit periode. Moet nog wel wat meer luisteren voor een definitief cijfer.

Afgaande op de totaal psychedelische '60s cover lijkt dit ook weer een parodie of tribute. De vorige was al net een Dylan-voorkant.

Na het tegenvallende Mosey hoopte ik op betere tijden wat betreft Daniel Romano en nu blijkt dat ik nog wat langer kan wachten want dit trekt op niks.Modern pressure is een irritante plaat geworden die het aanhoren nauwelijks waard is.
De vreselijke productie en dat rare stemmetje boren elk luisterplezier bij voorbaat de grond in.Songs als Impossible Green of Jennifer Castle zijn in aanzet nog best aardige nummers maar worden door dat vreemde,vervormde en blikkerig geluid vakkundig de nek omgedraaid.
Eigenlijk best jammer want Daniel Romano heeft best talent (denk ik) maar dat weet hij hier goed te verbergen.Vandaag al de tweede artiest,na Linkin park waar voorlopig en misschien wel definitief een streep door kan.
Zeer matig.

Ik kom uiteindelijk op een keurige 3.5 sterren. Betekent wel dat ik dit zijn minste plaat vind (de rest allemaal 4* volgens mij). Zijn countrypubliek raakt hij misschien wel kwijt op deze manier, maar hopelijk keert hij nog een keer terug naar dit genre. Ook ik geloof wel dat het oprecht was. Bij Bowie vonden we het toch leuk, al die alter-ego's? Romano is van een andere orde vooralsnog, maar toch, ik vind hem razend interessant. Smaken verschillen!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Daniel Romano - Modern Pressure - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Daniel Romano brak een jaar of vier geleden door met Come Cry With Me. De plaat was verpakt als een wat kitscherige countryplaat uit vervlogen tijden en klonk precies zo.

Ik dacht bij eerste beluistering van de plaat (en zeker bij bestudering van de hoes) nog heel even met een parodie of gimmick te maken te hebben, maar daarvoor waren de songs van Daniel Romano echt veel te goed.

Het kunstje van het laten herleven van een zeer traditioneel aandoend countrygeluid herhaalde de Canadese muzikant op het in 2015 verschenen en nog succesvollere If I've Only One Time Askin', al kleurde Daniel Romano op zijn doorbraakplaat ook wel voorzichtig buiten de lijntjes van de traditionele country.

Dat Daniel Romano geen one-trick-pony is, liet hij nadrukkelijk horen op het precies een jaar geleden verschenen Mosey, waarop de Canadees zich liet inspireren door een breed palet aan genres en stijlen. Het in mono opgenomen en grotendeels door Daniel Romano zelf volgespeelde Mosey deed vaak wat psychedelisch aan, leek zo weggelopen uit de jaren 60 en 70 en bestreek in geografisch opzicht een enorm gebied (om maar eens een zin uit mijn recensie van een jaar geleden te recyclen).

Liefhebbers van het countrygeluid van de Canadees haakten teleurgesteld af en zullen nog minder blij zijn met het deze week verschenen Modern Pressure. Op zijn nieuwe plaat gaat Daniel Romano verder waar Mosey een jaar geleden ophield, maar het zijn geen kleine stapjes die de Canadees zet.

Modern Pressure neemt vrijwel volledig afstand van invloeden uit de country en richt zich vrijwel uitsluitend op de psychedelische pop- en rockmuziek uit de jaren 60 en 70. Op zijn nieuwe plaat klinkt Daniel Romano met enige regelmaat als Bob Dylan of John Lennon geproduceerd door Phil Spector (maar dan anders dan op Lennon’s Rock ’n Roll uit 1975) en dat is niet altijd lichte kost.

Modern Pressure is een behoorlijk fragmentarische plaat, die als een komeet door de popmuziek uit de jaren 60 en 70 schiet, waarbij meer ingetogen en wat stevigere songs elkaar afwisselen.

De nieuwe plaat lijkt echt in niets op Come Cry With Me of If I've Only One Time Askin'. Dat is aan de ene kant jammer, maar het siert de Canadees wat mij betreft ook. Daniel Romano durft op Modern Pressure te experimenten met verschillende stijlen en doet dat vol overgave.

De plaat springt hier en daar wat van de hak op de tak en heeft een productie die dicht tegen de overproductie aan zit. Daniel Romano slaat hierdoor op zijn nieuwe plaat de plank wel eens mis, maar er staan geweldige songs tegenover.

Modern Pressure moet je niet vergelijken met de countryplaten van de Canadees, want het zijn bijna uitersten. Dat zal zeker niet door iedereen worden gewaardeerd, maar na enige gewenning vind ik toch ook Modern Pressure weer een bijzondere plaat. Daniel Romano knutselde zijn nieuwe plaat eigenhandig in elkaar en doet precies waar hij zelf zin in heeft, zoals het een getalenteerde en eigenzinnige muzikant betaamt. Erwin Zijleman

Verrassend veel negatieve reacties op deze plaat. Dat het geen meesterwerk is onderschrijf ik onmiddellijk maar ik kan hier alsnog wel prima naar luisteren. Het album bevat zeker een aantal aardige nummers zoals When I Learned Your Name, Jennifer Castle en het slotnummer.

Heel gek en ik wil niet 'preachen' dat vinyl het beste medium is, maar mijn LP klinkt toch totaal anders dan de CD die ik eerder draaide. Stuk ruimtelijker en warmer. Op CD werd ik er alleen heel erg zenuwachtig van, omdat het allemaal zo op gepropt klinkt en daarmee chaotisch. Vinyl heeft dat natuurlijk nog steeds, maar door boven genoemde elementen vind ik het toch een stuk prettiger luisteren.

Daniel trekt zich van niemand wat aan, gelukkig maar. Geen album is hetzelfde en na verloop van tijd blijken dat vaak de grootsten. Waarom zou hij uitsluitend country mogen maken?

Deze vind ik niet zo goed en divers als Mosey, maar als eigenwijze retroplaat lang niet verkeerd. Productie had allicht wat organischer kunnen klinken.

Nou, zo dramatisch is het toch niet allemaal? Zeker niet z'n mooiste album, beetje richtingloos en al die interludes versterken dat gevoel alleen maar. Toch blijft Romano een bovengemiddelde songsmid. Goed op blijven letten, je niet al laten leiden door de overbodige prullaria, en dan hoor je prachtige liedjes als 'Impossible Green', 'The Pride Of Queens' en het magnifieke slotnummer 'What's To Become Of The Meaning Of Love'

Deze doet bij nader inzien helemaal niet onder voor Mosey. De productie is inderdaad wat druk, maar zodra je daar aan gewend bent is dit wederom een topplaat.
Jennifer Castle, Pride of Queens, What's To Become.. Allemaal schitterend!

Roya is best OK. Over een paar weken in VERA. Ik ben erbij.

allemachtig, maar 3,05 voor dit plaatje...ga naar 4 sterren. Menigeen mag dit een chaotisch en anti country allegaartje vinden, mi is dit een heerlijk geheel van muzikale retro inventiviteit.