Mountain Bike - Too Sorry for Any Sorrow (2017)
mijn stem
4 stemmen
België
Rock
Label: Humpty Dumpty
-
Future Son (4:44)
-
Absolutely (3:06)
-
This Lonely Place (4:10)
-
Mean with You (2:52)
-
Copycat (3:29)
-
B+, B- (3:24)
-
Pretty Jerk Like You (3:10)
-
You'd Better Let Go (3:11)
-
Escape Plan (3:27)
-
Good for Nothing (6:07)
0
geplaatst: 20 maart 2017, 11:52 uur
Ik ben nooit een Blur fan geweest. In de jaren 90 zat ik stevig in het Oasis kamp. Blur klonk en klinkt me eigenlijk nog steeds net te gemaakt in de oren. Een verrassing is het dan wel om een Belgische band, om precies te zijn Brussel, Blur muziek te horen maken, die me direct helemaal bevalt.
Mountain Bike schijnt hier voor een garagerock bandje geweest te zijn en die aanpak is eigenlijk redelijk goed nog te horen. De gitaar speelt een grote rol op Too Sorry For Any Sorrow en die trekt mij direct de muziek in. Daarnaast zijn er een aantal gouden melodieën te vinden op de cd.
Het verhaaltje om deze plaat heen is niet compleet zonder de zanger te vermelden. Hij heeft die heerlijke punk sneer in zijn stem liggen. Die sneer die iedereen afserveert alsof er geen morgen is en geen afrekeningen. De sneer van pubers. Hij doseert precies voldoende om het album heel spannend te maken.
Daaronder gebeurt precies waar de songs om vragen. Elementair met op de juiste momenten accenten die de songs versterken. Want dat zijn het. Van die pareltjes die ieder voor zich schitteren en op zichzelf sterk genoeg zijn om bestaansrecht te hebben. Erg lekker en relevant. Prima plaat dus.
Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.
Mountain Bike schijnt hier voor een garagerock bandje geweest te zijn en die aanpak is eigenlijk redelijk goed nog te horen. De gitaar speelt een grote rol op Too Sorry For Any Sorrow en die trekt mij direct de muziek in. Daarnaast zijn er een aantal gouden melodieën te vinden op de cd.
Het verhaaltje om deze plaat heen is niet compleet zonder de zanger te vermelden. Hij heeft die heerlijke punk sneer in zijn stem liggen. Die sneer die iedereen afserveert alsof er geen morgen is en geen afrekeningen. De sneer van pubers. Hij doseert precies voldoende om het album heel spannend te maken.
Daaronder gebeurt precies waar de songs om vragen. Elementair met op de juiste momenten accenten die de songs versterken. Want dat zijn het. Van die pareltjes die ieder voor zich schitteren en op zichzelf sterk genoeg zijn om bestaansrecht te hebben. Erg lekker en relevant. Prima plaat dus.
Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.
* denotes required fields.
* denotes required fields.