Luke Sital-Singh - Time Is a Riddle (2017)

Killing me is een waanzinnig mooie track heerlijk breekbare stem.

Time is a riddle is het tweede volledige album van Luke Sital Singh, een van de zangers die past in het rijtje mannen met emotioneel geladen stemmen (waaronder Marc Almond, Antony Hegarty, Bryan Ferry, David Bowie e.a.)

Dit album is soberder maar intenser dan zijn verpletterende debuut.
De meeste songs zijn voorzien van spaarzame begeleiding en de stem van Luke is verreweg het mees indrukwekkende instrument op dit album. Het zijn voornamelijk ballads met een grote intensiteit gebracht en met hier en daar wat koortjes.

Het album opent relaxed met Still, een kalm nummer waarin direct de pracht van Sital Singh's stem te horen is. Oh my God, ademt een heel andere sfeer, door de manier van zingen en de arrangementen, lekker nummer...

Until the night is done is beeldschoon, mooi pianointro waarop kalm het eerste couplet wordt gezongen, gevolgd door een intens refrein.

Nowhere's Home brengt herinneringen terug aan het debuutalbum : The fire inside, een opzwepend nummer, dat naar een mooie climax wordt gezongen.

Cynic heeft een soort voortdurende dreigende toon in de achtergrond wat het spannend maakt. De opbouw van het nummer doet in de verte een beetje denken aan Mumford & Sons in hun begintijd.

De titel track is een mooi gedragen nummer, ondersteund door een prominente pianopartij.

Het mooiste is ook voor mij Killing Me, wat een prachtige ballad! Bij een subtiele pianobegeleiding begint Sital Singh heel zacht aan zijn tekst, maar in het refrein gooit hij alle registers open.

Afsluiter Slow down begint met een orgel en gitaar en Luke zacht zingend, het eindigt echter met zware klanken. Een prachtige eind van een heel mooi album: tijdloos, intens en gevoelig...

Als ik dit beluister is het mij een groot raadsel dat deze zanger al niet lang de status van bijvoorbeeld een Ed Sheeran heeft bereikt. Grote klasse.

Dit bericht is louter bedoeld om sterren toe te kennen voor de volstrekt onderschatte cd's van Luke. Zie mijn bericht bij The Fire Inside