Freddie Hubbard - Hub-Tones (1963)

Het eerste nummer van dit album is een " standard" van Young, en zorgt hier voor een rustige start. De overige 4 nummers zijn Hubbard originelen en die laten meer ruimte tot improvisatie toe, wat samen met het betere pianospel van Herbie Hancock voor een energiek samenspel zorgt.
James Spaulding : alt saxophoon, dwarsfluit. Reggie Workman : bas. Clifford Jarvis : drums

Je kunt dit album qua stijl vergelijken met o.a Saxophone Colosus van Rollins, Something Else van Adderley, Giant Steps van Coltrane.En we hebben het dan over de z.g. hard bob

Freddie is net overleden, eergisteren.
Dus gaan we deze nog eens uit de kast halen, zie.
R.I.P.

Een leuke jazz plaat van meneer Freddy Hubbard, waar behoorlijk wat andere grote jazz muzikanten op meespelen. Niet te vergelijken met Blue Train, maar ik doe het toch omdat ik deze het meeste luister de afgelopen tijd, want die is vele malen groter!

3.5*

Ik vind dit best een sterke hardbop-plaat die lekker kalm begint en daarna met een flink aantal songs lekker door knalt. Snelle tempo's en drukke solo's van Hubbard en Spaulding. De fluitstukken van Spaulding zorgen ook hier weer voor een extra dimensie. Bijvoorbeeld het prachtige Lament for Booker.

In de bezetting: Freddie Hubbard (trompet), James Spaulding (sax, fluit), Herbie Hancock (piano), Reggie Workman (bas), Clifford Jarvis (drums).

Bij de naam Freddie Hubbard denk ik altijd aan veelzijdigheid; dié trompettist die in hetzelfde jaar kon schitterend op zowel Out To Lunch! als Speak No Evil - jawel, allebei Blue Note klassiekers en verder dan dat reikt de vergelijking niet.

Hubbard en Co. beginnen het album met twee wat zachtere nummers, waarbij met name het warme spel op 'You're My Everything' een waar genot is om naar te luisteren doordat hij daar zo in zijn element lijkt dat hij de andere solisten amper tijd gunde. Erna wordt het echter een veel interessanter album vanwege de wat avontuurlijkere stukken. James Spaulding en Herbie Hancock leveren ook erg fraaie prestaties, maar het is toch Hubbard die overal de show weet te stelen. Het is uitgerekend opnieuw zijn warme spel, ditmaal op 'Lament for Booker', dat weet te overtuigen, door merg en been gaat en waar je enkel vol bewondering naar kunt luisteren; prachtige ode aan een andere grote trompetfavoriet van me.

Zo mondjesmaat kom ik ook aan zijn albums toe, maar bij Hubbard neem ik daar rustig mijn tijd voor om gezellig te genieten van dat nooit teleurstellende spel...

Ik vind de combinatie fluit en trompet, zoals Hubbard en Spaulding deze zo mooi kunnen laten horen, echt prachtig. Niet een erg voor de hand liggende combinatie, maar zo mooi.