Thyrfing - Thyrfing (1998)

Thyrfing debuteert in 98 met dit titelloze debuut op het Hammerheart label. De band neemt ons mee naar de vroege middeleeuwen waar de Vikingen de Europese kusten vrees aanjoegen.

Viking metal dus. Niet zo episch als Bathory of zo bijtend en gemeen zoals Enslaved in haar vroege dagen. Ook is de sfeer wat luchtiger dan voornoemde bands. Thyrfing neemt de luisteraar niet mee naar het heetst van de strijd of de wondere wereld die Asgard heet. Nee, de band neemt je mee naar een willekeurige gelagkamer in het Noorden alwaar de uitgeplunderde Noorsmannen met elkaar onder het genot van woest schuimende mede en een vers geslacht zwijn nog eens wat herinneringen op halen aan de plundertochten.

"Weet je nog die keer dat we dat stelletje jammerende vrouwen na wat leuke momenten samen in dat hutje trapten en dat daarna in de fik staken. Die gezichten van die kerels van ze. Wat was dat lachen hè? Ja, die keken behoorlijk beteuterd voordat we ze de kop kloofden" Een beetje dat werk.

Dat wordt verpakt in redelijk ruw klinkende in folky ritmes gespeelde metal met incidenteel wat sterke melodielijnen uit een synthesizer. De ruwe vocalen doen denken aan voornoemde Noormannen. De Hell's Angels van toen.

De productie is nog een beetje behelpen, maar dat heeft ook wel zijn charme. Thyrfing is nìet iets om de hele dag te draaien, maar zo nu en dan is het best genieten.,

Na onze Finntroll marathon, had ik toch zin om even te blijven hangen in de folky vikingsfeer. Ik heb Thyrfing en Finntroll samen zien optreden op Heidenfest in... 2007? 2008? en herinner me vooral dat ik werd weggeblazen door het duistere Thyrfing, terwijl Finntroll me vooral iets te jolig overkwam. Nu ik heb bevestigd dat ik Finntroll toch ook erg tof vind, leek een herwaardering van Thyrfing zodoende ook een goed idee.

Thyrfings titelloze debuutalbum doet het meeste denken aan een combinatie van de epische Bathory sound, met wat oude Enslaved geluiden en een flinke portie toetsen. De toetsen geven de muziek op een nummer als En Döende Mans Förbannelse een bijna romantische ondertoon, terwijl ze bij Ur Askan Ett Rike zorgen voor een meer trotse sound. Ik zou de vergelijking bijna met een band als Virgin Steele maken, omdat er weinig acts zijn die toetsen op zo'n afwisselende wijze kunnen gebruiken, zonder dat het echt pure kitsch wordt of veel te aanwezig in de muziek is.

Zwakke momenten kent het album niet. De productie is wat dunnetjes en ruw, maar heeft wel een erg hele fijne en heldere bassound, die de songs een opzwepend karakter geeft. De toetsen zijn niet overgeproduceerd, maar klinken eerder mysterieus, alsof er een schelle melodie door een stormwind waait. Going Berserk eindigt het album erg sterk en majestueus. Sterk begin!

Lang niet meer naar Thyrfing geluisterd. Vroeger had ik er een album van (waarschijnlijk deze). Die heb ik weggedaan omdat ik toentertijd klaar was met extreme metal en het was toch al een album waar ik niet echt in kwam. Ik heb er destijds niet goed genoeg naar geluisterd, want dit is er een waar je wel echt energie in moet steken om 'm te kunnen doorgronden. Op het eerste gehoor proef je makkelijk de black metalsfeer. De vocalen zijn aggressief, de riffs zijn snel en het geluid aan de ruizige kant. Set Sail To Plunder is het eerste echt goede nummer en verder vind je met hednaland en Going Berserk op het eind de echte krakers. Het zit goed met het enthousiasme, maar als het om muziek schrijven en productiekwaliteit gaat, hebben de heren hier nog veel te leren. Erg mooi zijn de keyboardpartijen die regelmatig voor een fijne, mystieke sfeer zorgen. Soms klinken die trouwens wel erg power metal, maar dat mag de pret niet drukken.