Walter Rossi - Six Strings, Nine Lives (1978)

Prachtige plaat, de hoes is echt mooi en uitklapbaar tot een gitaar.
Progpop met een beetje gladde sfeer en een beetje gypsy gevoel.
Het verbaasd mij dat deze plaat hier zo onbekend is.

Dat verbaast mij net zo als dat het Scott verbaast.
De opener Strada wel Sol houdt het midden tussen progrock, hardrock en wat Al Di Meola achtige jazzrock en demonstreert meteen met wat een fabelachtig goede gitarist we hier te maken hebben. Maar het is vooral de prachtige ballad Soldiers in the Night die indruk maakt en het is op zijn minst vreemd dat dit juweel kennelijk onbekend is bij het grote publiek.
Bij Proudest in the Land zakt het helaas wat in, en ook daarna wordt het niveau van de eerste twee nummers niet meer gehaald, maar het blijft overwegend een goede plaat.