Amorphis - An Evening with Friends at Huvila (2017)

Als gewone burger op MusicMeter hield ik me graag bezig met projecten, ik koos voor een land en begon dan maar met toevoegingen en correcties. Sinds de mooie dag van mijn toetreding tot de crew zet ik die lijn voort en is momenteel Finland aan de beurt.

Amorphis komt natuurlijk uit Finland en ik kwam dit album tegen met het vooroordeel, “hoe officieel is dit?” Het label Nuclear Blast zegt genoeg zeker? Deze is te koop op de website van dit platenlabel en op iTunes en wellicht nog elders maar hoe klinken de opnames?

Verrassend is het sleutelwoord hier. Laat Amorphis gekend zijn voor de enorme power die het bezit en zeker in de persoon van meestergrunter Tomi Joutsen, de eerste vier nummers laten de akoestische en ingetogen kant horen van deze groep. Het is muziek met alles erop en eraan, viool, fluit, saxofoon en het klinkt goed. Minder metaal, meer folk.

Vanaf nummer vijf begint het prachtige bruut melodieus geweld waarvoor Amorphis bekend is met opnieuw Tomi Joutsen in die glansrol, die haast geen verkeerde noot kan zingen. Het blijft een indrukkend spektakel, hoewel de saxofoon sporadisch in de weg loopt. Of het ligt aan mij want de saxofoon is niet mijn favoriete instrument. Bloedmooi is wel de bijdrage van Anneke van Giersbergen in het laatste nummer Here Alone.

Het was een beetje zoekwerk maar de opnames dateren van 27 augustus 2016 in Helsinki toen Amorphis twee sets van één uur speelde, de eerste set bevatte de nummers van dit livealbum, de tweede set bevatte een integrale uitvoering van het album Under the Red Cloud. Benieuwd of ze deze ook uit de kooi laten. Eerlijk is eerlijk: ik had graag de volledige opnames gehoord.

Inmiddels is dit album dankzij Night Of The Vinyl Dead ook op vinyl uitgekomen. Sir Spamalot heeft eigenlijk alles al gezegd over dit album. Het is mooi om deze band eens in een akoestische setting te horen en andere nuances van hun muziek de aandacht te horen krijgen. Daar leent het werk zich uitstekend voor.

Ook op de nummers waar de band vol van leer trekt klinkt de band transparant en open. De saxofoon zit af en toe een beetje in de weg, maar dat mag de pret niet drukken. De opnamen klinken eerlijk en direct en zijn volgens mij zonder noemenswaardige nabewerking uitgebracht, getuige ook de zang van Tomi, die af en toe wegvalt als hij z'n microfoon iets te ver van zich houdt. Mooi album om in de verzameling te hebben.