Jan Akkerman - Puccini's Cafe (1993)

Enigszins voortbordurend op The Noise Of Art met spaanse invloeden, puntige bluesrockers en fraaie ballads. ''Comeback'' album na Jan's onfortuinlijke autocrash en tevens in het huwelijksbootje gestapt.

Een aardig album, meer niet. Maar er zouden nog interessantere albums volgen...

Dus 3,5 ster. Want Jan is niet de eerste de beste gitarist...

Nipte onvoldoende. Het gitaarspel is sterk, maar het plastieken geluid van de synthesizers doet afbreuk. Het laat de muziek goedkoop aanvoelen.

Echt ernstig. Stiekem is het gewoon ijzersterk, maar het gitaarwerk is werkelijk het enige goede aan deze plaat.

Ik heb dit altijd een erg op safe gespeeld album gevonden. Zou de keuze om Albatross te coveren nou echt zo'n integere keuze van hemzelf zijn geweest of meer iets om het publiek te pleasen, vraag ik me dan af. Geen slechte cover hoor, maar het origineel lijkt mij redelijk onaantastbaar. Het enige nummer op Puccini's Cafe dat mij echt behaagt is Love Is Oneven en verder word ik hier nergens echt opgewonden van. Zelden scheurt Akkerman op dit album zo lekker uit de bocht als dat hij dat op 'come-back'-album The Noise of Art doet. Denk dat Puccini's Cafe ergens onderaan bungelt in een persoonlijke album-ranking van Jan Akkerman.

Aardig , maar hij kan veel beter dan dit. De productie is tam en het lijkt wel of er weinig ruimte is voor zijn vlammend gitaarwerk daar het dicht geplamuurd zit met synths. Nipte voldoende en 1 van de albums die ik het minst uit de kast pak. 3 sterren.

Vooraf : in het verre verleden heb ik ooit The noise of art gekopieerd op een cassette. Jaren later wou ik het album kopen op cd. Helaas niet meer in de handel. Tot in 2018 de 26 cd box van Jan Akkerman uit kwam, ik hoefde niet lang na te denken die wil ik hebben omdat daar The noise of art in zat. Ik heb de box 1x op volgorde afgespeeld, maar doe het nu op de shuffle manier. Waar ik altijd begin met The noise of art. Gisteravond ben ik begonnen met Puccini's cafe. Dat is toch een heel ander album en niet te vergelijken met The noise of art. Opvallende nummer op dit album is de cover Albatross. Een blues klassieker uit het legendarische Peter Green tijdperk van Fleetwood Mac, mijn favoriete tijdperk overigens. Jan geeft hier een eigen draai aan. Wat hij ook deed met de reggae uitvoering van All along the watchtower. Ik vind het zeker geen slechte uitvoering en de vergelijking met het origineel gaat naar mijn mening niet op. Dat is wat jij volledig terecht zegt onaantastbaar. Love is uneven, toen ik dat hoorde meende ik van : is dit Jan Akkerman??. Het lijkt mij eerder Tom Scholz van Boston, dat gitaargeluid. Hoogst waarschijnlijk speelt Jan met een powersoak apparaat tussen de gitaar en versterker. De powersoak is bekend geworden door Tom Scholz en verklaard tevens ook het unieke en herkenbare gitaargeluid van Boston in de jaren zeventig. Love is uneven heb ik 3x herhaalt en vind het samen met Albatross de hoogte punten van dit album. De rest zit er in meer of mindere mate iets onder, een goed album is het niet, maar zeker ook niet slecht. Om een top 25 samen te stellen van de studio albums van Jan Akkerman vind ik erg moeilijk. Het is zo veelzijdig : easy listening, blues, Jazz, Rock, Funk en ook nog eens Oosterse muziek op Oil in the family, echt heel moeilijk. Ondanks de vele muzikale gitaar pareltjes op de 25 studio albums van Jan Akkerman staat er geen 1 in de top 2000 en dat vind ik een grote schande, maar ook Joe Satriani, Steve Vai en Jeff Beck staan niet in de meest voorspelbare lijst van Nederland de top 2000. Als het aan mij had gelegen had de lijst er heel anders uitgezien met op 1 Satch Boogie van Joe Satriani swingend het oude jaar uit. Maar de top 2000 heeft al heel lang z'n charme verloren, in het begin was het leuk, maar anno 2025 allang niet meer. Jan Akkerman die ook een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de Nederpop is tegenwoordig -volledig ten onrechte- een vergeten gitarist en dat verdient hij zeker niet. Puccini's Cafe krijgt van mij een 3.5.

'The Noise of Art' duikt nog wel eens op bij platenzaken van oudere stempel. King Kong Records bijvoorbeeld heeft wel eens een oude CD liggen. Ik heb al dat oude werk op die box wel verzameld op LP en/of CD, in dat laatste geval ook wel heruitgaven van Pseudonym.

Wat die top2000 aangaat; Jan zal met Focus en Brainbox vertegenwoordigt zijn. Ik heb nu lekker 'Profile', de elpee, voor de derde keer opstaan.

King Kong records??? dat is in mijn woonplaats. Het is best mogelijk dat hij nog in de handel is in dat soort platenzaken. Nu de vinyl weer terug is van eigenlijk nooit echt weg geweest. Groeien dit soort platenzaken als paddenstoelen uit de grond. T Rex records is ook zo'n zaak, alleen maar op zaterdag geopend. Heb zo net Minor details gedraaid een fraai staaltje easy listening met een Steely Dan sausje is ook weer totaal anders dan Puccini's cafe.

King Kong is er sinds begin jaren 90 toen je over de zaakjes struikelde. Nu één van de weinige overgeblevenen. Is het rek dat tegen de toonbank aanzit dat Nederpop bevat. Elpees van Akkerman hebben ze ook wel. Voor mij goed 30km reizen. Ieder album van hem is anders, klopt, ik heb nu 'Tabernakel' opstaan. Meeste heb ik op CD maar deze op LP.