JFDR - Brazil (2017)

We hebben een nieuwe Björk, ja ze (Jófríður Ákadóttir) komt ook van Ijsland. Fijne composities, Instant Patience is een pareltje, groeiplaat. Begon met haar zus op haar 14de, en hebben al allerlei DIY projecten achter de rug.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: JFDR - Brazil - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Jófríður Ákadóttir is pas 22, maar timmert al een flink aantal jaren aan de weg in de IJslandse muziekscene. De IJslandse muzikante deed dit onder andere met haar band Samaris en met het duo Pascal Pinon, dat ze vormde met haar tweelingzus Ásthildur Ákadóttir.

Voor haar nieuwe soloproject koos Jófríður Ákadóttir niet voor haar eigen naam, maar voor het alter ego JFDR, waar natuurlijk wel iets voor te zeggen valt met zo’n ingewikkelde naam.

JFDR’s debuut Brazil verscheen al aan het begin van het jaar, maar ik heb het solodebuut van Jófríður Ákadóttir pas deze week uit een obscuur maar bijzonder jaarlijstje geplukt.

Op Brazil maakt de IJslandse muzikante het de luisteraar zeker niet makkelijk, maar als je eenmaal in de stemming bent voor de bijzondere muziek van JFDR is het muziek die je mee kan voeren naar een compleet ander muzikaal universum.

Brazil staat vol met atmosferische soundscapes die worden aangevuld met bijzonder fraaie gitaarlijnen, zweverige synths en subtiele ritmes. Het zijn klanken die uitnodigen tot wegdromen, maar de muziek van JFDR is ook buitengewoon spannend en avontuurlijk. Het is muziek die complex in elkaar steekt en is opgebouwd uit meerdere lagen, maar heel ontoegankelijk zijn de klanken van JFDR niet.

De zweverige en vaak wat sprookjesachtig aandoende klanken worden op Brazil gecombineerd met de mooie en heldere stem van Jófríður Ákadóttir, die past in het rijtje van de IJslandse ijsprinsessen dat nog altijd wordt aangevoerd door Björk.

Brazil is zoals gezegd een plaat waarbij het heerlijk wegdromen is, maar de muziek van JFDR komt het best tot zijn recht wanneer je de vele lagen waaruit de muziek van de IJslandse muzikante bestaat probeert te ontrafelen. Dan hoor je hoe subtiel en trefzeker de individuele bijdragen zijn en hoe alle individuele klanken bijdragen aan het zo bijzondere geheel.

Wat op het eerste gehoor nog enigszins experimenteel en ongrijpbaar is, wordt langzaam maar zeker een bedwelmend en bezwerend klankentapijt, waaraan je je alleen maar over wilt geven. Zowel de instrumentatie als de zang op Brazil zijn subtiel en zeer breekbaar, maar het geheel dat ontstaat is uitermate krachtig.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe mooi de plaat is. Synths gaan naadloos over in werkelijk prachtige gitaarlijnen, de zang is zo helder als een beekje in de IJslandse natuur, de atmosferische klanken zijn van een bijna onwerkelijke schoonheid en de songs van JFDR blijven maar aan kracht en verbeelding winnen.

Bij snelle beluistering vervliegt Brazil van JFDR snel en vrijwel volledig, maar wanneer je net wat meer energie steekt in het ontdekken van deze bijzondere plaat, komt de bijzondere en intieme schoonheid steeds nadrukkelijker aan de oppervlakte.

In het enorme aanbod van het moment is Brazil van JFDR een wat vreemde eind in de bijt, maar het is een vreemde eend met bijzondere kleuren en vormen, die je na een paar keer horen echt niet meer wilt missen. Buitengewoon fascinerende plaat van deze pas 22 jaar oude IJslandse muzikante. Erwin Zijleman

Goeie genade, wat een harde noot om te kraken dit album. Met uitzondering van ‘white sun’ vind ik de rest redelijk ontoegankelijk. Niettemin nodigt dit album uit om je tanden erin te zetten en dan blijkt na meerdere luisterbeurten dat deze groeit met elke luisterbeurt. Toch knap.

Doet denken aan Jenny Hval alleen hier meer Glitch en schuurt zelfs tegen Drum & Bass zoals Airborne

Ben heel tevreden over de Samaris albums. Dit vind ik echter heel wat minder. Het kind heeft een mooie stem maar de nummers en summiere begeleiding zelf, zijn niet bepaald spannend. Beetje saaie boel.