Excalibur - The Bitter End (1985)

Kreeg hun album One Strange Night uit 1990 van mij een welverdiende vier sterrekes dan jeukt het vanaf de eerste minuut om hier een zelfde oordeel te vellen, want wat klinkt deze EP typisch NWoBHM-achtig lekker.

“Schijn bedriegt” (althans, soms), luidt het spreekwoord en dat geldt voor het tweede nummer dat kalmpjes begint, maar dan zich nestelt in het NWoBHM tempo. Uitleg: niet te snel, niet te traag, zo een tempo waarop één van de voetjes haast automatisch meestampt op de grond. Wat ook geldt voor het volgende nummer, dat halverwege een hoger tempo krijgt. Ik blijf er een goed gevoel bij houden, wat ik niet wetenschappelijk kan uitleggen. En als ik dan toch een hoogtepunt moet uitpikken, dan is dat het meer uitgesponnen Haunted by the Shadows, afwisselend en met dat fel gesmaakt gitaarwerk.

Echt tof is dit, zeker voor de liefhebbers van dit tijdperk, misschien minder voor de moderne metaalhoofd maar ook jullie moeten onthouden, het ongrijpbaar fenomeen “gedateerdheid” staat jullie favoriete muziek ook te wachten. Geniet gewoon van het moment (en van dat typische geluid van die stroming). Ik had toen in Groot-Brittannië moeten geboren zijn, zoals mijn peetzoon annex kleine god later in 2008.