Low Roar - Once in a Long, Long While... (2017)

muziekobsessie,Lura en aERodynamIC voor t geval jullie het uitkomen van deze gemist hadden

Inderdaad even gemist, maar nu beluisterd.

Wederom smaakvol. Uiteraard kan het nog alle kanten op met dit album, maar dat zal de tijd leren.

Ook gemist, bedankt voor het melden, joramhoogink

Ai, stukken minder dan de twee vorige platen wat mij betreft. Veel meer pop en stukken gladder dan dat het voorheen was, en ook een stel niemendalletjes hier en daar. Luistert prima weg, maar het beklijft niet zoals met name 0 deed.

Voor mij de kennismaking met Low Roar en zijn muziek die gevaarlijk makkelijk wegkabbelt. Vaak blijkt bij herbeluistering toch net meer aan de hand dan in eerste instantie vermoed. Het is bovenal serieus. Er kan geen lachje vanaf bij de Amerikaan Ryan Karazija die naar IJsland verhuisde om een muzikale carrière op te bouwen. (Meestal gaat zoiets andersom, maar waarom niet. Iedere IJslander maakt succesvol muziek, lijkt het wel.) Dat serieuze maakt ook dat In A Long, Long While niet voor alle gelegenheden is. Eigenlijk alleen voor die momenten dat ik alleen met Low Roar kan doorbrengen en dan doet zich een keuze voor: vind ik de plaat daar interessant en vooral goed genoeg voor? Ik ben bang dat dat antwoord op de iets langere termijn nee gaat zijn.

Deze plaat is mooi gemaakt, sfeervol en schuwt het experiment niet (al is dat niet mijn favoriete stuk). Er staan zelfs een aantal nummers op van enorme schoonheid, zoals 'Poznan'. Ik merk wel dat het moeilijk beklijft. Vraag ondanks diverse luisterbeurten niet ook maar een nummer in te zetten bijvoorbeeld.

De naam van het project is overigens perfect gekozen. Nergens hoeft Ryan Karazija zijn stem te verheffen om indruk te maken. De Low Roar kan zelffs achterwege blijven in deze zee van intimiteit.

Voor nu luidt de conclusie: mooie plaat, maar meer geschikt voor intieme, donkere herfst- en winterdagen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.