Skik - Overal & Nergens (2000)

Helaas een tegenvaller maar het nummer Amsterdam vind ik dan wel weer bovengemiddeld goed en zeer scherpe tekst.
De meeste nrs. zijn niet erg opvallend en je mist de Drentse tongval.

De Drentse tongval is idd. toch ook wat Skik dat beetje meer gaf...buiten de sterke composities, stijlen van muziek en pakkende teksten. Bij het beluisteren van dit Overal & Nergens komt het nederlands m.i. zelfs wat geforceerd over, alsof hij zijn ei niet helemaal natuurlijk kwijt kan. Er zijn misschien wel wat minder nummers die de aandacht weten op te eisen, maar Ik Ga Als 'n Speer, Logisch Toch en Amsterdam zijn zekers niet slecht. Ik vind het als geheel geen tegenvaller, maar heb wel duidelijk een voorkeur voor de muziek van Skik MET tongval.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik de Drentstalige Skik prefereer boven de Nederlandstalige Skik. In mijn beleving komen die typische Lohuesiaanse taalvondsten beter tot uitdrukking in het Drentse dialect. Wat dat betreft mist "Overal & Nergens" net die scherpte, spitsvondigheid en venijn van de Skik met tongval. Muzikaal echter zit "Overal & Nergens" gewoon weer prima in elkaar. Skik laat weer een heerlijke combinatie horen van pop, rock en blues. Lekker om naar te luisteren. En als echte bluesliefhebber vind ik "Hersenpan Vol Blues" een van de hoogtepunten van "Overal & Nergens". Dus ondanks mijn voorkeur voor de Drentse insteek is "Overal & Nergens" gewoon een prima album en steekt het mijn inziens nog steeds ver boven de gemiddelde Nederlandstalige release uit.

vinschreef:
Dat heb ik dus niet, ik snap die dialect-platen niet zo goed; heb je al zo'n klein taalgebied (waar door de popjournalistiek en de kritische popliefhebber al zo makkelijk overheen of op neer wordt gekeken) en dan ga je dat nog even eigenhandig verder versmallen. Ik was dus erg blij met deze 'Hollandse' plaat van Skik die mij wist te overtuigen van het songschrijverstalent van Daniel Lohues. Al moet ik bekennen dat ik van de eerdere Skik de hits leuk vond maar juist het dialect mij weerhield van doorluisteren. Wat Skik/Daniel erg goed doet is dat hij nummers schrijft die prettig binnen de pretentie ervan blijven. Iets wat Creedence ook zo goed kon; zo op het eerste gehoor gebeurt er niets spectaculairs, maar je blijft ernaar luisteren. Er zit toch een bestendige formule in die niet verveelt (i.t.t. de in de Nederlandstalige traditie zo dominante kleinkunst-/cabaretliederencatalogus).