Jadis - More Than Meets the Eye (1992)

Voor mij een klassieker uit het symfogenre. Redelijk gitaargeoriënteerd en daardoor in de tijd dat dit album uitkwam onderscheidend van de eigenlijk maar middelmatige SI Music releases. Eigenlijk zijn alle nummers goed, en sommige bevatten echte kippenvelmomenten. Mijn favoriet is echter het instrumentale Holding Your Breath.

Daarna werd Jadis eigenlijk alleen maar slechter wat mij betreft.

ik wilde vragen of je IQ ook kende, maar een blik op je toptien zei genoeg

deze plaat vind ik er wel mee doorkunnen, maar er beklijft me niet zoveel als hij weer afgelopen is. Inderdaad, gitaargeoriënteerd. Lichtvoetig ook (waar op zich niks mis mee is). Als geheel toch wat aan de vlakke kant wat mij betreft. Voorlopig met 3* nog even het voordeel van de twijfel.

Het tweede Jadis-album wat ik hoorde was Understand. Deze krijgt niet zulke goede kritieken, maar om een of andere reden had ik de indruk dat die mij wel meer aansprak.

Ik zal hem binnenkort weer eens luisteren, wellicht is 3 * aan de lage kant. Ik kan me de opening van het album nog herinneren, erg sterk. In mijn herinnering wordt dat niveau daarna te weinig gehaald.

Toch maar een halfje erbij, hoe dik IQ er ook bovenop ligt. Het laatste nummer doet me dan weer aan Saga denken, maar voor een nummer is dat ook nog wel leuk.

Tussen '91 en '93 luisterde ik heel veel naar symfo. Tegenwoordig zijn er buiten Marillion en Rush misschien nog vijf platen uit het genre waar ik ook nu nog naar kan luisteren en deze is er één van.

Oorzaak is inderdaad de belangrijke rol voor het gitaarspel dat erg sprankelend en uitbundig is en de minder promonente rol voor de synths. Jammer genoeg zakt het peil wel heel erg na nummer vier.

4,5* voor deel 1 en 2,5* voor deel 2 derhalve.

Ik kan er niks aan doen maar dit is gewoon een fantastisch album. Zodra het ook maar enigszins mooi weer word in het voorjaar dan heb ik gelijk zin om dit album weer lekker op te zetten in de auto onderweg naar of van m'n werk.

Opvallend aspect is daar waar normaal gesproken de meest memorabele melodieen bij bands door de zanger worden gebracht dit hier precies andersom is: de gitaarmelodieen (want je kunt het geen solo's noemen) zijn diegene die het langs bij blijven.

Interessant detail: veel nummers op dit album waren al behoorlijk oud en een aantal stonden zelfs op de eerste Jadis LP (geproduceerd door Marillion's Steve Rothery). Als je dan nu de heruitgave, 2cd-versie, van dit album aanschaft krijg op schijf 2 een opgepoetste versie van die LP er bij, plus nog wat opnames tussen die LP en deze cd in.

En tja, na dit album maakte Jadis nog best wel leuke muziek, waarbij de opvolger van deze bijna hetzelfde nivo haalde, maar nergens werd het meer zo fris en sprankelend.

Tot nu nog steeds het beste album waar ook al weer een her uitgave van is.

Ik sluit mij aan bij de andere commentaren. Dit is het enige album van Jadis wat mij kan bekoren. Ik ben begonnen met Somersault en Understand, wat ik allebei een drama vond. Vandaar heb ik mij nooit echt verdiept in de band, tot ik een tijdje mijn hand kon leggen op dit album. Aangezien dit debuut als goed album bekend stond, heb ik het toch maar weer geprobeerd, en ik was bijzonder verast door de geweldige muziek. Het klinkt idd allemaal erg helder, veel mooie gitaarsolo’s, keys, wel iets mindere zang, die ik met name op de andere albums ook erg zwak vond. Het stoort mij op dit album wat minder, maar op de andere cd’s klinkt het te braaf/futloos. Wel een feit. Door Jadis heb ik een tijdje geleden ook Steve Thorne ontdekt, en die heeft twee schitterende albums afgeleverd.

Hmm, ik kan niet zeggen dat ik vind dat Gary Chandler slecht zingt op deze CD. Zijn stemgeluid moet je natuurlijk wel liggen, maar het is nergens vals of geforceerd. Persoonlijk vind ik bij Steve Thorne de zang wat minder, en dan ook om de hier genoemde reden (en niet omdat hij niet kan zingen). Grappig.

Shit... wat is dit toch een heerlijk album op zo'n mooi zomerse zaterdag.

Maar nou lees ik dus net dat iemand vind dat dit album inkakt na track 4 ... crisis zeg... dan werkt het juist weer naar een climax toe wat mij betreft na het slot van Wonderful World.

En de remix / remaster van zo'n 5 jaar geleden (op InsideOut) klinkt echt fantastisch... Het word tijd dat Across The Water dezelfde behandeling krijgt.

Beter dan in mijn herinnering, zeker de laatste drie nummers zijn prima. De kracht ligt meer in het gitaarspel dan in de zang, maar dat sterke punt wordt dan ook goed benut. Iets teveel zwakke nummers voor een echt hoge beoordeling, maar half puntje erbij.