Ayumi Hamasaki - Secret (2006)

Ayumi Hamasaki, eens de queen of J-Pop, ging in haar carrière al door verscheidene dalen - zowel op muzikaal vlak (My Story, (miss)understood), als daarbuiten (haar carrière die door Avex rond 2001 op de tocht werd gezet). Secret is, waar het de muziek betreft, haar revanche. Hoewel de hoes mij het ergste deed vermoeden (dergelijke sterretjes kunnen echt niet meer, dank u) en ik, met de wanstaltige voorgangers in het achterhoofd, ook erg weinig verwachtte, was deze plaat een positieve verrassing. Hoewel Secret net zo goed zwakkere tracks kent, is er genoeg op te vinden dat wél goed wegluistert. Jewel is bijvoorbeeld een klein meesterwerkje, en naarmate de plaat vordert zijn er sowieso meer pieken te bekennen. Onder de dieptepunten schaar ik Startin' en Born to Be, die frappant genoeg als singles dienden. In ieder geval, een goed te genieten plaat, die mij weer met enige hoop de output van deze dame doet volgen. 3*

Zo anderhalf jaar later tegen alle (nou ja?) verwachtingen in de favoriet geworden alhier. Hoewel ik vanaf het begin redelijk positief over Secret was, viel de score toch redelijk laag uit wat waarschijnlijk meer te wijten was aan een Ayumi-vermoeidheid mijnerzijds (de frequentie waarmee ik haar muziek ooit draaide zou een normaal mens tot waanzin hebben gedreven) dan aan de kwaliteit van het materiaal. Secret blijft namelijk overeind als sowieso de meest consistente plaat (wellicht samen met Duty) en de plaat met overwegend het beste materiaal (samen met, wederom, Duty, I am... en ook, hoewel in kwantitief mindere mate, LOVEppears en Memorial Address). Opgeteld dus het beste resultaat, en bovendien luistert deze echt heerlijk weg.

An sich is Secret eens te meer tekenend voor de diversiteit die Ayumi altijd al tentoonspreidde, want de plaat kent straightforward pop, slepende pop/rock, energieke dancetracks en hartverscheurende ballades. De verve en het plezier waarmee die uitgevoerd worden waren echter in recente jaren niet meer te bekennen (My Story en (miss)understood zijn hier de cases in point). Daarbij zijn de songs, zoals gezegd, verrassend sterk. Zo is Jewel (wees gewaarschuwd, slechte pun!) een waar juweeltje, waarvan het licht gespeelde piano intro bij mij keer op keer een gevoelige snaar weet te raken. De manier waarop de song voortbouwt (inzet van het refrein en dergelijke) doet bovendien spreken van een originaliteit en frisse benadering van het materiaal die eerder ontbrak en redelijke songs in hetzelfde straatje (een Moments of Carols) toch een stuk minder indrukwekkend maakte. Dit nummer voorop verdient wat mij betreft alle eer die het nog niet gekregen heeft; wellicht een feature als theme á la een Hikari of Passion voor een Kingdom Hearts 3 of 4, welke twee songs beide een vergelijkbare prachtige epiek tentoonspreiden maar die door Jewel op een ongeëvenaard mooie subtiele wijze wordt aangepakt (de After the Battle versie van Passion is evengoed echter schoon vergelijkingsmateriaal).

Elders is er net zo veel te genieten. Opener Not Yet zet nog een LOVEppears sfeertje neer, maar met Until That Day... vallen de bescheiden rockende gitaartjes over frisse beats binnen en blijken we met een Hamasaki anno 2008 (en niet anno 1999) van doen te hebben. Heerlijk akoestisch gitaartje in de bridge. Elders meer hoogtepunten, zoals Startin' (welk ik eerst nog, foutief, als een zwakker nummer bestempelde), wat vooral echt een fantastisch refreintje kent (dat speelplezier is hier echt geweldig goed te horen, heerlijk!) dat bovendien briljant ingezet wordt, maar waarvan de coupletjes ook uitermate goed dienst doen. 1 Love wordt wederom gekenmerkt door een geweldige frisse aanpak; de nonchalance in de stem waarmee Ayumi völlig ritmisch conform de maat (sa-su na-ra to-ga-ta enzovoorts) het refrein de microfoon inzingt doet mijn J-pop-hart keer op keer ontelbare malen sneller kloppen - heerlijk gewoon!

Zo kan ik natuurlijk wel de hele plaat behandelen, maar dat levert wellicht een wat saaie recensie op. Het enthousiasme dat hopelijk uit bovenstaande tekst spreekt mag echter aangenomen worden voor de hele plaat te gelden. Verplicht luisteren voor J-pop-liefhebbers, dat lijkt me meer dan duidelijk. 4,5*