Bloodbath - Breeding Death (2000)

Breeding Death! *stuitert rondjes door het huis*

Death Metal zoals ik het graag heb: lekker bruut maar wél met een grote knipoog. Het feit dat de zanger van Opeth hier de vocalen op zich neemt maakt het er wat mij betreft alleen maar beter op.

Breeding Death; de 2e Bloodbath die ik he-le-maal geweldig vind.

Heerlijk laaggestemd gitaargeluid, klinkt lekker smerig, en Mikael z'n geweldige grunt maakt het echt af, Bloodbath weet mij als geen ander te charmeren: geen drang om apart te doen, maar wel oer en oerdegelijk, niet drammen maar rammen, en van mij mogen ze dat wel weer gaan doen met een nieuwe full-length met Mikael op zang!

Bij mij staan er nog altijd 2 demo nummers op van de eerste 2 tracks, ik snap niet waarom die nu zijn weggehaald, die stonden hier eerst ook, bij mij staat ze ook nog eens mooi achter op de hoes vermeld!

EDIT: *stuurt correctie op* Zo, da's beter .

Waar Opeth er eigenlijk alles aan doet om niét in het death metal genre te vallen, laten Akerfeldt en alleskunner Swano hier zien dat ze weldegelijk ook de pure vorm ervan beheersen.

Heerlijk slome en ruige gitaargeluiden, afgewisseld met de wat snellere stukjes en ditto drumwerk. Voeg daarbij teksten die maar al te goed aangeven waarom de band bloodbath heet, en laat ze grunten door een zowaar nog lager klinkende Akerfeldt en je hebt een klein meesterwerkje.

Jammer van de korte speelduur, waardoor ik genoodzaakt ben bij m'n originele score te blijven.

Dankzij vriendelijke tip van collega Kronos waag ik me hier ook maar eens aan. Ik ben sinds een goeie twee jaar hevige fan van Opeth geworden, hoewel ik verder weinig affiniteit voel met heel dat death metal gedoe. Het scheelt natuurlijk dat Mikael Akerfeldt hierop meedoet: hij heeft de mooiste en zuiverste grunt ter wereld. Vijf loodzware nummers, niet nadenken, gewoon rond de tafel rennen met de vuisten in de lucht.

Een minpunt van dit heerlijke EP'tje is dat het zo kort is. Met drie zompig stampende nummers brengt de supergroep met Mikael Åkerfeldt niet alleen een ode aan death metal maar blaast het onvolprezen genre ook nieuw leven in. Een kwartier puur plezier met als hoogtepunt een versleten kerkorgel in Furnace Funeral.

92/100