Björn van der Doelen en de Huursoldaten - De Cowboy, de Outlaw, de Sheriff en de Hoer (2017)

Aan roken geef ik geen dubbeltje uit, maar toch had ik de afgelopen maanden regelmatig ontwenningsverschijnselen na het voortreffelijke Caballero Zonder Filter uit 2015. Een half jaar geleden vertelde Björn me, dat hij voor De Cowboy, de Outlaw, de Sheriff en de Hoer tekstueel zwaardere tabak zou gaan gebruiken.

De afgelopen week heb ik zowel tekstueel als muzikaal alles diep geïnhaleerd en ondanks dat ik wist dat het een donker album zou worden, weet het repertoire me behoorlijk van mijn stuk te brengen en moest ik zelfs een traantje wegpinken. Dat gebeurde bij Rust, over een meisje wier ouders haar reeds op zeer jonge leeftijd waren ontvallen. Het inlevingsvermogen van Björn is hier erg groot.

Naast dat het een donker album is, is het ook zijn meest persoonlijke tot nu toe. Regelmatig zit hij met zichzelf in de knoop en maakt hij van zijn hart geen moordkuil. Dat maakt zijn teksten voor mij zo aantrekkelijk. Soms maakt hij anderen verwijten, maar soms zoekt hij het ook bij zichzelf, zoals in Wie de Schoen Past. Hij wentelt hier zichzelf in zelfbeklag. Hij eindigt hier wel in berusting :

“Misschien is het da en moet ik gewoon nie zo janken. Misschien wel ja, ik weet het ok nie. Ik ben moe. Welterusten.”.

Muzikaal gezien behoort dit nummer tot de meest fraaie, de cello van Mirthe de Jonge blijkt duidelijk een verrijking. Ook Alex Akela schittert hier.

Veelal zijn het ingetogen liedjes zoals De Kerkklok Slaat, waarvan de melodie mij bekend in de oren klinkt. De titelsong is wat steviger, blijft direct hangen en met een hoofdrol voor Ruud van den Boogaard.

Favoriete track is zondermeer het bluesnummer Jimbo, over de betrekkelijkheid van het leven en dat we daarom volop van het leven moeten genieten :

“En blijven we het leven opvreten veurdat het ons opvreet.”.

Er wordt hier op een geweldige manier naar een climax toegewerkt, waarbij de mondharmonica van Aart van der Wulp excelleert. Het behoort voor mij samen met het vergelijkbare Kruispunt van zijn debuutalbum en Zeven zonden van zijn vorige tot mijn favoriete songs van hem.

Er wordt in stijl afgesloten met het redelijk klein gehouden Het Regent Hard. Ook de overige muzikanten leveren essentiële bijdragen, waaronder Mathijs Leeuwis met subtiel pedal steel- en dobrospel. Ook een dikke chapeau voor producer Gabriël Peeters, die voor de vierde keer op rij een huzarenstukje aflevert.

De Cowboy, de Outlaw, de Sheriff en de Hoer is in eigen beheer uitgebracht en via zijn website te koop. De officiële cd-releaseshow op 23 maart was al uitverkocht, maar hij is gelukkig vaak genoeg gezien in de regio, wilt U weten waar, kijk dan op zijn website. Björn is duidelijk weer gegroeid als tekstschrijver en muzikaal valt er ook niks af te dingen op deze cd.

Nou, je kan niet zeggen dat hij zijn thuisprovincie links laat liggen tijdens de komende tour. Maar eh, elke roots artiest moet toch op zijn minst de Amer aandoen vind ik, maar noordelijker dan Deventer reikt hij niet. Mijnheer Van der Doelen: Als het niveau van dit album even hoog is als Caballero zonder filter en nog een paar zulke prachtige nummers als Rust bevat dan lusten noorderlingen hier ook wel pap van.

Dat hij de Amer niet aandoet, ligt niet aan Björn maar aan de Amer. Als ze hem vragen, dan komt hij daar gegarandeerd spelen.

De oud PSV-speler? Ik kan me herinneren dat hij wel gitaar speelde.
Leuke switch.

Inderdaad de oud PSV speler. Zeker een leuke switch en nog van een hoog niveau ook. Compleet eigen stijl ook. Ben dan ook zeer benieuwd naar dit nieuwe album.

Jimbo is echt fantastisch! Prachtige apotheose. Tekstueel en muzikaal heeft dit album veel te brengen! Enige smetje op deze plaat is voor mij zijn Brabantse accent. Maar ach dat zal vast gaan wennen.

Ik heb Bjorn vaak zien spelen bij PSV.
Ook voetballend had hij een compleet eigen stijl.
Bepaald geen stylist, maar door zijn tomeloze inzet was hij ongekend populair bij de fans.
Ook muzikaal heeft hij inderdaad een eigen stijl.
Erg populair zal hij daarmee niet worden, want het segment, waarin hij zijn liedjes praat/zingt is natuurlijk niet zo groot. Nederlandse roots/country is een niche, zoals dat heet.
Maar ja, daar trekt Bjorn zich gelukkig niets van aan.
Ik vindt het prachtige muziek, met teksten recht uit het hart.
Al moet ik er wel bij vermelden, dat ik zijn vorige album(caballero zonder filter) iets mooier vond , vooral omdat daar de geweldige klassieker "zeven zonden" op staat.
Bjorn, ga vooral zo door, ge bent goe bezig

Altijd lastig iets toe te voegen aan meningen van gelijkgestemde zielen. Ook ik ben een groot liefhebber van Bjorn. Hij voetbalde bij de verkeerde club, maar als muzikant is het hem helemaal vergeven. Deze en zijn vorige plaat zijn echt toppers in het genre en prima aanvulling op het briljante Laagstraat 443 van zijn voorbeeld J.W. Roy.

Authenticiteit is ook belangrijk bij rootsmuziek/Americana/Brabacana vind ik en als je hem een keer live ziet, twijfel je niet meer. Hij heeft de ziel van een geboren muzikant die het voetballen aangeleerd heeft en niet andersom. Ik gun hem een groter publiek; maar met artiesten die ik een groter publiek gun, kunnen we ParAdiso vullen :.

Wij beschouwen hem hier als nec-speler

Hier is hij trouwens ook begonnen met zingen en optreden, met het mooie 'Nijmegen' als hoogtepunt natuurlijk.

Mooi dit, beetje spoken-country.

Namen graag!

Edit: Ik ga Björn trouwens benaderen of ie een optreden wil geven in de Jacobskapel in Venlo. Kunnen max 80 man in. Volle bak moet lukken!

Dat zal vast gaan lukken, Björn speelt graag en vaak. Leuke gozer, totaal geen kapsones.

Vandaag live gezien op Loudbird Festival in Eindhoven. Hij was alleen met zoontje en tevens roadie Kootje.
Het was een gratis festival maar het optreden van Björn was elke cent waard!
Zonder gekheid, het was heel tof en Björn brengt zijn praatliedjes echt aan het publiek. Hij levert. De woorden, zinnen komen aan. Ze raken. Tussen de nummers door droeg hij nog enkele gedichten voor en ook dat deed hij met bravoure. Prachtig optreden dus! Laatste LP'tje gescoord en weer met een voldaan gevoel huiswaarts gekeerd...

Het beste album van deze man tot nu toe. De verhalende teksten en de muziek die nu weer stevig en dan weer ingetogen klinkt geeft het album de nodige variatie die op de vorige albums nog iets of wat ontbrak.