John Norum - Worlds Away (1996)

Deze plaat is dan weer een koude douche als je net Another Destination hebt beluisterd. De nummers zijn veel minder sterk dan op de vorige. Het gitaarspel is goed, maar klinkt een stuk minder lekker dan op de vorige.

Ik weet niet wat ik had de vorige keer toen ik deze luisterde, maar ik vind m nu ongeveer gelijkwaardig als zn voorganger (net iets minder toch nog) Zo zie je maar waar een 2e luisterbeurt al niet goed voor is

Ik wou al zeggen
Ik vind deze dus weer een hele stap vooruit vergeleken met z'n voorganger! Op dit album weer de bevlogenheid in wat kortere, bondiger nummers. En met Kelly Keeling wist ie wederom een topzanger in z'n band te lokken.
Nummers als Where the grass is green, Centre of balance, Manic distortion, Homeland en From outside in zijn prima! De laatste is trouwens alleen op de Japanse uitgave terug te vinden voor zover ik weet.
Jammer dat er dit keer geen Thin Lizzy cover opstaat aangezien ik die altijd zeer geslaagd vind van John.

Europe was ter ziele en twee ex-leden gingen hun soloweg. Het vierde soloalbum van John Norum, al in 1986 vertrokken, heet Worlds Away en verscheen het jaar vóór Azalea Place, het tweede album van Joey Tempest.
Die ging het singer-songwriterpad op, bij Norum echter geen haar die erover piekerde om andere muzikale horizonten te verkennen. Hij blijft stevig hardrocken, daarbij zijn kunsten op de zes snaren etalerend. Net als op voorganger Another Destination van twee jaar eerder is Kelly Keeling zanger, tevens een enkele toetsenpartij inspelend.
De productie van Jeff Glixman is droger dan die van Mike Varney, wat een transparanter geluid brengt. Ander verschil is dat Keelings partijen hier heser klinken, minder rauw en meer ontspannen dan hij eerder bij Norum liet horen. Drummer is Simon Wright, bekend van voorheen AC/DC en Dio.

Minder nadrukkelijk dan op de voorganger zoekt Norum de blues, al is deze nooit ver weg. Het resultaat is hardrock die net als Keelings stem nét wat lichter en toegankelijker is.
De uptempo opener Manic Distortion is met zijn knipoog naar Jimi Hendrix in de titel een relaxt en toch knallend nummer: heerlijk, zeker met de notenwaterval in de gitaarsolo. C.Y.R. is een groeinummer met heerlijke slaggitaarpartij en sterke zanglijn, semiballade Where the Grass Is Green mag er ook zijn.
Slidegitaar klinkt in Dogs Are Barking, In Wasted Labor zou je zelfs enige zware grunge kunnen herkennen - alhoewel, rock is rock en scheurende gitaren zijn scheurende gitaren. Toch moet ik in het laatste deel van het nummer denken aan groepen als Soundgarden en Alice in Chains.
Het album sluit af met een nieuwe versie van Endica, oorspronkelijk op Face the Truth (1992) en omgedoopt tot Endica (Revisited). Waarom From Outside In slechts een bonusnummer is, is me een raadsel; hier komt het beste van Norum en Keeling samen.

Het is het enige soloalbum van Norum waarop hij niet op de voorzijde is geportretteerd. In plaats daarvan zo'n digitale fotocollage van optisch laag niveau, wat vooral opvalt op de plek waar de benen van de dame (echtgenote en tevens gitariste Michelle Meldrum van o.a. Phantom Blue?) in het gras verdwijnen. Dit soort hoezen zag je veel in die tijd...
Mijn streamingplatform heeft Worlds Away niet staan, gelukkig biedt YouTube uitkomst.