Rikard Sjöblom's Gungfly - On Her Journey to the Sun (2017)

Ok, ik beken. Ik ben een fan van vrijwel alles dat Rikard Sjöblom doet. Hoewel de kwaliteit van zijn werk echt wel wisselt, gaat hij nooit door de ondergrens. In zijn muziek zit altijd een zekere mate van speelsheid en verrassing die me ontzettend bevalt. En als je op een rij zet, de topnummers hij in de loop van de jaren heeft geschreven. Met Ludvig & Sverker nog steeds als onbetwist hoogtepunt voor mij. Daar kan ik gewoon onmogelijk naar luisteren zonder natte ogen te krijgen. Nu is dit nieuwe album er. Het enige waar ik moeite mee heb is het geklooi met bandnamen. Gungfly was altijd de plek waar hij zijn poppy/singer songwriter materiaal in stopte. Beardfish was voor zijn over de top prog. Nu is Beardfish ten grave gedragen na het geweldige album 'Comfortzone ...." en maakte hij vorig jaar een geweldig album onder zijn eigen naam (the unbendable sleep). Maar met veel van de muzikanten die ook op dit album meespelen. En nu komt er een nieuw album, dat zijn eigen naam combineert met de bandnaam Gungfly, terwijl het muziek maakt die voor een flink deel prima op een Beardfish album had kunnen staan. Volg je het nog? Ik niet. Ik had in zijn geval gewoon dit album als zijn tweede solo album uitgebracht.

Maar goed, that's in a name nietwaar? Het gaat natuurlijk om de muziek. En die is geweldig. Complex, humoristisch, veelzijdig, verrassend..... Sjöblom dus. Het vergt wel wat luisterbeurten en ik moet het nog een paar keer luisteren met de teksten voor mijn neus. Dat brengt altijd een extra laag in zijn muziek, zie ook mijn eerdere opmerking over Ludvig & Sverker. Maar het is de tijd meer dan waard wat mij betreft. Ik hoop dat hij ook weer gaat touren en dan ook wat nummers van Beardfish en zijn vorige solo-album speelt. En aangezien hij ook nog deel uitmaakt van Big Big Train en het beste nummer van hun laatste album Grimspound mede componeerde, stel ik voor dat hij als hij de volgende keer muziek uitbrengt, hij dat onder de naam Rikard Sjöblom's Big Beardfishy Gungfly Train......

Helemaal met meesterdch eens.

Rikard is een genie. Om te bedenken dat bijna de hele plaat geheel door Rikard alleen is ingespeeld.

Helaas is Gungly een hobby, een Big Big Train de werkgever. Gelukkig heeft hij wel tijd genoeg voor zijn hobby.

Deze plaat is mijn boekje wel één van de allerbeste symfoplaten van de afgelopen 20 jaar.

He Held an Axe is zo ongenadig mooi gezongen. Eén van de weinige moderne zangers in prog die zoveel soul heeft.

Moet wel zeggen dat er uiteindelijk toch 2 of 3 songs teveel opstaan (naar mijn mening). 74 minuten is veel te lang voor een plaat. Een gewone 45 minuten was prima geweest. Dus dat is toch al gauw 20 minuten teveel.

Dat komt waarschijnlijk omdat ik met jaren 70 en 80 muziek ben opgegroeid. Toen bestonden platen van meer dan 50 minuten niet.