Mary-Anne - Me (1970)

Fijne folkplaat van deze jonge dame. De plaat ademt een zelfde sfeer uit als 'Just Another Diamond Day' van Vashti Bunyan, alleen dan minder kinderlijk. Her en der waait er een klein zuchtje acid door de instrumentatie, maar dit is hoofdzakelijk folk zoals we deze wel vaker hebben gehoord. Waarin Mary-Anne wel het verschil weet te maken is de combinatie van alle deeltjes, bijna sprookjesachtig. Fijne plaat. Black Girl giert wel in geuren en kleuren.!

Ducoz, je bent aardig de jaren '69/70/71 aan het doorspitten!
Ik denk net, hee dat klink bekend: Gentleman Soldier... inderdaad.. doen The Pogues op Rum, Sodomy & the Lash.

Het ergste is dat ik ze ook allemaal op LP aan het kopen ben Deze op Sunbeam dan, veel van dit soort platen zijn niet te betalen als je echt de originele wil hebben. Maar dit is toch wel weer een hele mooie, andere aanrader is Lily & Maria.

Deze plaat binnen pas binnen gekregen. Via Marktplaats de eerste cd van Leafblade gekocht (van de 2e was ik erg weg) en verder bij deze verkoper gekeken en de cd van Mary-Anne Paterson viel me op en ook maar erbij besteld.
Heruitgave van Sunbeam Records, want het originele album gaat voor 200 dollar of meer over de toonbank. Ik ben aangenaam verrast door deze plaat en wat ben ik blij met Sunbeam die toch ieder keer vergeten, wat obscure folkplaten ontdekt en opnieuw uitgeeft. Mary-Anne komt uit Edinburgh Schotland uit een redelijk kunstzinnige familie. Ze stort zich eerst op allerlei andere kunstvormen, totdat ze wat muziek gaat maken. Voorbeelden zijn Incredible String Band en Bob Dylan. Eind 1969 wordt het album eigenlijk in één keer opgenomen met een paar muzikanten en een producer. De laatste zorgt er voor dat het een wat ander album wordt dan een soort Joan Baez album. De vergelijking met Vashti Bunyan komt direct naar boven. Deze heeft in dezelfde tijd een totaal vergeten plaat gemaakt, maar tijdens de neo folk periode opgepikt door Devendra Banhart en aan een come back begonnen. Dat zal met Mary-Anne niet gebeuren. Ook Anne Briggs is trouwens referentiemateriaal.

Dan de muziek. Er staan veel traditionals op de plaat, zodat je automatisch denkt aan andere groepen of zangers/zangeressen. The Pogues werd hier op de site al genoemd, Steeley Span, Fairport Convention, Donovan (Candy Man), maar voor mij ook Nirvana. Nirvana heeft een prachtige uitvoering van Black Girl gemaakt, maar deze van Mary-Anne is ook erg freak folk. Mary-Anne schrijft zelf op deze heruitgave dat men wat aan het improviseren was met een aantal instrumenten en dat dit zo op de plaat kwam. En dat klinkt me toch lekker. Van mij hadden er iets meer van zulke nummers op gemogen, maar op zich klinkt het allemaal prima. Kan bij mijn verzameling van wat vergeten obscure folk uit begin jaren 70. Als je de hoes bekijkt lijkt het net of Anne-Marie uit een Zuid Europees of Zuid Amerikaans land kwam, maar ze is gewoon Schots. Het was gewoon een slechte foto. Dat zegt ook wel iets op wat voor manier de plaat werd uitgebracht. Men deed verder geen enkele moeite om deze te promoten, zodat deze al snel in de vergetelheid belandde. Maar nu is het dus weer mogelijk om er van te genieten. Net met sommige andere uitgaven van Sunbeam wordt er niets opgepoetst, de kwaliteit van (in mijn geval) de cd is nu niet je van het, waarschijnlijk dezelfde kwaliteit van de vinylplaat uit 1970.

Black Girl is van Lead Belly. Onrechtmatig soms gelist als traditional, dat zie je vaak terug op platen uit de 60s.. waar adaptaties van dat nummer vaak opdoken. Dan weer 'My Girl' 'Black Girl', 'My Black Girl', 'Where Did You sleep' 'Where Did You sleep last Night' 'Where Did You Sleep Last Night (Black Girl)'. Zo werd omgesprongen met de legacy van donkere bluesgiganten.

Candyman is van Donovan -wellicht ook een Engelse of Amerikaanse traditiona die door de tijd worden vergetenl en niet van Patterson. Zij coverde er uiteraard ook op los, want de liederen van bv Donovan zaten in het populaire segment en maakte bij sommige maatschappijen uit van het repertoire om uit te kiezen.

Toch niet, het is juist andersom en wel degelijk een (samengestelde) traditional..
Deze versie is evenwel prachtig! Jammer dat de rest van het album, m.u.v. het openingsnummer, toch een slag minder indrukwekkend is. Ze doet me in diverse songs eerder aan Joan Baez denken. Niets ten nadele van beide dames, I like Joan as well, maar ik hoopte op iets meer stemmige, donkere, melancholischere, occultere en/of freakerige folk.
Driesterrenplaat, maar dankzij #1 en vooral #5 er toch een halfje bij.