John Mellencamp - Trouble No More (2003)

Op schitterende wijze geeft Mellencamp hier invulling aan songs van o.a Robert Johnson en Woody Guthrie. Een grotendeels Blues georienteerde plaat. Een totaal andere Mellencamp, maar toch hoor je zijn overbekende sound overduidelijk terug. Hoogtepunten Johnny Hart, Baltimore Oriole, Lafayette en luister eens naar de samenzang met de zangeressen op John the Revelator. Ondanks dat het geen eigen werk is zet Mellencamp zich artistiek weer helemaal terug op de kaart en daar had hij het toch een aantal jaarthes wat moeilijk mee. Prachtig.

Eigelijk kom ik hendrik 68 altijd tegen bij mellencamp/springsteen/petty cd's. En ik ben het vooral met mellencamp werk vaak met hem eens. Maar ditmaal niet. Ik vind dit namelijk niet al te best. Het doet me weinig. Eigelijk zie ik maar 1 pareltje en dat is baltimore oriole. Die laat me trouwens aan peter wolf denken.

Ik kan er slecht tegen als ik bij Mellencamp niet het laatste woord heb, ook nu niet. Tja jij mag dit natuurlijk niet al te best vinden, maar anderhalve ster vind ik toch wel een keihard oordeel. Ik zou het nog een paar kansen geven. Teardrops lijkt welhaast een echte Mellencamp song zo eigen als hij zich dit gemaakt heeft, dat naast mijn reeds eerder genoemde hoogtepunten maakt het voor mij geweldig. Bij Dance Naked en Mr. Happy kan ik me eerder een oordeel van anderhalve ster voorstellen.

na een hele reeks mindere albums uit de nineties, bracht John Mellencamp in 2003 dit "Trouble No More" uit. had de man al afgeschreven, maar wat een heerlijk, energiek "roots" album is dit, alsof de man zich opnieuw had uitgevonden. een heel sterk "come back" album. JM kent zijn muzikale erfenis en weet aan wie hij schatplichtig is. we horen merendeels folk ("Johnny Hart" van Woody Guthrie) , de traditional "Teardrops Will Fall" (ook bekend van de versie van Ry Cooder) en blues ("Stones in My Passway" van Robert Johnson, "Death Letter"(Son House) en "Down in the Bottom" (Willie Dixon), maar ook cajun invloeden in "Lafayette"( Lucinda Williams) en gospel in de traditional "John The Revelator" (publieke domein).

"Trouble No More" rangschik ik onder zijn beste albums. een fraaie verzameling songs, waarbij het genieten is om sinds lange tijd weer instrumenten als accordeon, fiddle, mandolin en pedal steel in zijn muziek terug te horen. een geschiedenisles met muziek die rechtstreeks uit het hart van Amerika komt, gezongen met zeggingskracht en teksten die ergens over gaan.

album werd geproduceerd door John Mellencamp en opgenomen "at Belmont Mall, Nashville, Indiana"

hij droeg dit album op aan Timothy White (1952-2002) en Laura Mellencamp
"Life is short, even in it's longest days"

Uitstekend rootsy album van Mellencamp met inderdaad weer een rijk instrumentarium zoals viool & pedal steel.
Tekstueel ook weer ijzersterk zoals we van hem gewend zijn, zijn gruizige stem geeft deze muziek echt een meerwaarde.
Death Letter, Teardrops, The End Of The World & Juliet Bound zijn voor mij de hoogtepunten.
Het album heeft voor mij ook wel raakvlakken met The Seeger Sessions van Bruce Springsteen.