Roxy Coss - Chasing the Unicorn (2017)

Heerlijk ontspannen jazzplaat, met nog best wel wat tempo erin. Leuke aan deze vrouw is dat zij niet van Coltrane-school is, maar meer de Henderson- en Shorter-school is. Dus een meer melodieuze benadering.

Vergezeld van een ritmesectie zowel een pianist en gitarist weet Roxy als enige blazer binnen een kwartet (ze speelt zowel tenor en sopraan saxofoon als basklarinet) over de gehele plaat te boeien. Omdat zij zoveel verschillende instrumenten beheerst is het ook geen probleem dat zij bijna alle solo's voor haar rekeningen neemt. De harmonie-passages met gitaar en piano zijn ook erg mooi. Het pianospel is een beetje te zoeken in de richting van Brad Mehldau.

Deze plaat kent naast allemaal eigen composities, een stuk van Shorter, Henderson en eentje van gitarist Lionel Loueke, alsmede twee pop-songs (Beatles en Willy Nelson). De veelzijdigheid in composities draagt wel enorm bij aan het avontuurlijke en speelse karakter van de plaat.

Ik vind het een knappe en gebalanceerde plaat, en ook gelijk een artiest waar ik meer van wil horen. Ze heeft ook inmiddels een uitgebreid oeuvre opgebouw.