Ville Leinonen - Raastinlauluja (2002)

Sami Sänpäkkilä heeft meerdere malen gezegd dat dit zijn favoriete Fonal-album is. Het is zonder meer het angstaanjagendst. Met 'Tuo' valt dat nog wel mee, maar in Katso Minuun klinken er al verdraaid ongemakkelijke geluiden die aan kettingzagen doen denken. Raastin is een liedje waarin het lijkt alsof Ville woedend is of op z'n minst compleet gestoord. Het volgende nummer, Talo, is doodeng. Het klinkt wel mooi met dat orgel, maar twee keer schreeuwt Ville op zo'n manier dat je alleen maar aan horrorfilms kunt denken waarin varkens geslacht worden.

In een paar andere nummers, zoals Pensaassa en Sirkus Viha, lijkt Ville iets vrolijker maar nog altijd niet bij volledig verstand te zijn.

Een zeer fascinerend album maar niet echt makkelijk om te beluisteren. Dit album staat in schril contrast met het andere album van hem dat op Fonal is uitgegeven, Suudelmitar. Dat is een 'gewoon' singer-songwriteralbum, dit is doodsangst met weirdness pur sang.