Estatic Fear - A Sombre Dance (1999)

Metal met klassiek aandoende elementen zijn termen die bij beluistering te binnen schieten. De arrangementen stralen iets melancholisch uit. Een beeld van vergane glorie toen er nog een sprankje hoop was. Dit alles in een zeer genietbare sfeer die tot luisteren aanzetten. Naast een zanger die na behoren kan grunten is een dame te horen met een stem die ook van een elfje had kunnen zijn. De muziek is met de nodige zorg aan de geluidsdrager toegevoegd, het klinkt als een klok. Het noopt mij althans er toe om het volume een paar strepen hoger te zetten. Het bevreemd me dan ook dat er bij dit album nog geen berichten staan. Het is van een schoonheid om u tegen te zeggen.