Tiny Vipers - Laughter (2017)

Nou, mevrouw heeft haar gitaar die in Life On Earth (2009) nog veelvuldig te horen was stevig opgeborgen als ik dit zo hoor. Haar uitgesponnen liedjes zijn op Laughter compleet gestript. Bijzonder fraai abstract plaatje waarop de Grouperachtige folkambient-escapades uit Life On Earth binnen acht jaar zijn verdiept en uitgestrekt tot synthesizersuites van dark ambient. Goed, zo nu en dan worden er klankexperimenten gedaan op gitaar en vervormd via de computer, maar folk is het niet meer. Niet erg, want dit is bijzonder sfeervol en Tiny Vipers weet wat ze doet. Ook haar mooie zang is compleet vervormd met wordpainting waardoor haar teksten onmogelijk te verstaan zijn. Het geeft het geheel iets mystiek mee.

Kanshebber voor de jaarlijstjes wat mij betreft.

Zullen we ook nog eens wat namen neerplanten waarmee we dit kunnen vergelijken? Popol Vuh / Florian Fricke, Johannes Schmoelling, de keyboardklanken (excl. beats) van Pye Corner Audio, Michael Hoenig, de soundtracks van John Carpenter en zo kunnen we nog wel doorgaan. Een aantal van deze namen zijn wellicht wat melodischer, maar Tiny Vipers klinkt eigenlijk als een verstilde gestripte versie daarvan. Ik kan in ieder geval deze gewaagde muzikale keuze zeer waarderen. Ze kiest duidelijk niet voor de route van 'It-girl' van de folkmuziek, die zeker weten een makkelijke keuze was geweest.

Ik twijfel nog een beetje tussen een 3,5 en een 4. De plaat is voorbij voor je het weet. 40 minuten sijpelen weg alsof het niks is. Het kabbelt allemaal wel heel erg, maar her en der word ik toch vastgepakt door iets ongrijpbaars in de muziek.

Deze synthambient met af en toe wat vocalen heeft bijna niets van doen met de gitaarliedjes van haar debuutalbum. Handige disclaimer voor wie daar fan van was en meer weer horen.

Neemt niet weg dat het zeer plezier is, al kabbelt het af en toe net wat te veel om te boeien.

Moeilijk plaatje inderdaad. Alle nummers hebben wel iets, maar geen enkele is echt memorabel.