Oren Lavie - Bedroom Crimes (2017)

eerste track klant fantastisch! benieuwd naar de rest

Geen idee meer hoe ik tien jaar geleden zijn debuutalbum The Opposite Side of the Sea ontdekt heb. Wel weet ik nog dat het een van mijn favoriete albums van dat jaar was. Niet alleen staat het album vol prachtige songs, maar ben ik ook verzot op zijn stem met dat heerlijke hese randje.

De aanstekelijke opener van dit in Berlijn tot stand gekomen album, Her Morning Elegance, verscheen op single en bezorgde hem de nodige bekendheid. Erg goochem van hem om dit nummer als afsluiter te gebruiken voor Bedroom Crimes, waar we een decennium op moesten wachten.

Naast singer-songwriter is Israëliër Lavie ook schrijver, die diverse toneelstukken op zijn naam heeft staan. In 2014 bracht hij zijn eerste, zeer succesvolle kinderboek uit, getiteld The Bear Who Wasn’t There.

Het album werd voorafgegaan door de prachtige, ingetogen single Did You Really Say No, een duet met Vanessa Paradis. Veel van de nieuwe nummers zijn smaakvol gearrangeerd met voornamelijk strijkers.

Maar er is ook plaats voor een klein gehouden, instrumentale compositie als Sonata Sentimental #3 / I Dream of the Water Woman. Dit dromerige en traag voortslepende stuk roept herinneringen op aan Eric Satie. En dan is er die stem, die me nog steeds zo weet te boeien als tien jaar geleden.

En de songs?! Die zijn nog mooier dan op het debuut en daarmee behoort Bedroom Crimes voor mij tot een van de fraaiste releases van 2017.

Toen ik het vorige album van Oren Lavie zo'n vijf jaar geleden voor het eerst hoorde was ik snel om. In die jaren was ik een beetje verkikkerd op alles wat uit Israël kwam. Want pareltjes lagen er voor het oprapen en niemand die dat echt in de gaten had. Zo was daar ene Asaf Avidan. Toen die eenmaal los ging hier ben ik weer andere wegen in gegaan en lag Israël weer een beetje achter me.

Niet qua jazz, waar beide Avishai Cohens het goed bleven doen.

Maar met de nieuwe Oren Lavie is Israël weer in beeld bij me. Prachtige nummers. Releaxed. Dromerig. Gewoon mooi.
Enige nadeel vind ik zijn ietwat fletse stemgeluid die wat minder bij me doet.

Vernieuwend? Welnee. maar soms is gewoon mooi meer dan genoeg. Bedroom Crimes is gewoon mooi. Dat u dat even weet!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Oren Lavie - Bedroom Crimes - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Israëlische muzikant Oren Lavie leverde precies tien jaar geleden met The Opposite Side Of The Sea een wonderschone, maar helaas nauwelijks opgemerkte, plaat op.

Toen een paar weken geleden bijna uit het niets zijn nieuwe plaat Bedroom Crimes opdook, ging ik er van uit dat ik een aantal platen had gemist, maar dat blijkt niet het geval.

De via Tel Aviv, New York en Berlijn in Los Angeles terecht gekomen muzikant heeft ook een bloeiende carrière als schrijver (onder andere van geweldige kinderboeken) en als (toneel)regisseur en kwam de afgelopen tien jaar kennelijk niet toe aan het maken van muziek. Met Bedroom Crimes is Oren Lavie echter terug als muzikant en heeft hij wederom een hele mooie plaat afgeleverd.

Bedroom Crimes opent prachtig. Mooie, klassiek aandoende, pianoklanken begeleiden de wat hese stem van Oren Lavie, die vervolgens gezelschap krijgt van niemand minder dan Vanessa Paradis. Het is een opener die de lat hoog legt voor de rest van de plaat, waarop Oren Lavie het (helaas) zonder Vanessa Paradis moet doen.

Ook zonder de verleidelijke vocalen van de Franse zangeres blijft Oren Lavie echter makkelijk overeind. Bedroom Crimes overtuigt met een wonderschone en vooral stemmige instrumentatie, waarin mooie pianoklanken en flink wat strijkers het klankentapijt domineren. Het past prachtig bij de bijzondere stem van Oren Lavie, die in de meest ingetogen momenten raakt aan de vocalen van David Sylvian, maar minstens net zo vaak opschuift richting de wat toegankelijkere en minstens even mooie vocalen van Chris Rea.

Als liefhebber van vrouwenstemmen, vind ik de openingstrack van Bedroom Crimes het mooist, maar ook de rest van de plaat houdt mijn aandacht moeiteloos vast. Ondanks het feit dat Oren Lavie vaak hetzelfde recept gebruikt voor zijn songs, dringt Bedroom Crimes zich genadeloos op. De instrumentatie op de plaat is buitengewoon smaakvol en ook de stem van de Israëlische muzikant houdt je nadrukkelijk bij de les.

Bedroom Crimes is een plaat die het uitstekend doet op lome zondagochtend of late avonden en betovert met prachtige klanken en een stem vol warmte en gevoel. Het inzetten van een klassiek aandoende orkestratie is zeker niet nieuw in de popmuziek, maar toch klinkt de muziek van Oren Lavie net weer wat anders dan die van de meeste van zijn soortgenoten.

Bedroom Crimes is een plaat vol beeldende klanken, die verder worden opgetild door de verhalen die Oren Lavie vertelt. Het zijn klassiek aandoende klanken die zijn verrijkt met invloeden uit de chamber pop en de (Franse) filmmuziek en hier en daar verder worden opgetuigd met veel moderner klinkende elektronica of een snufje jazz.

In eerste instantie is Bedroom Crimes vooral een plaat die de ruimte voorziet van bijzonder aangename, gloedvolle en wonderschone klanken, maar de songs van Oren Lavie winnen snel aan kracht en laten steeds meer kleuren en diepgang horen.

De plaat die in eerste instantie vooral mijn aandacht trok vanwege de bijdrage van Vanessa Paradis, is de afgelopen weken snel uitgegroeid tot een van mijn favorieten van het moment en de rek is er echt nog lang niet uit. Prachtplaat. Erwin Zijleman

ik vind dit wel een lekker plaatje. Iets spannender dan zijn vorige maar zal voor de meeste luisteraars nog steeds te smooth zijn denk ik. "Autopsy Report" is echt prachtig!

Smooth? Ja! Te Smooth? Nee! Althans ... Oren heeft een stem uit duizenden waardoor ik hem graag vergeef dat het soms best wel een tikkeltje gepeperder had gemogen. Persoonlijk had ik graag nog ergens op de plaat, nummer 6/7, een duet gehoord - de combi uit het eerste nummers is wonderschoon.

Mooi sfeervol plaatje. Voor mij een aangename kennismaking.

Het is niet speciaal de stem, al sluit die goed aan bij de muziek. Nee, zijn vooral de songs zelf, de melodielijnen die op mij indruk maken. En zeker ook de fraaie, klassieke arrangementen met veel piano en strijkers. Het is romantisch jazeker, maar niet te sentimenteel. Ook niet de 'sentimental' tracks 5, 7 en 10. Grappig genoeg lijkt het arrangement van The Passion Song geïnspireerd door O.K. Computer. Verrassend ook is de gastrol van Vanessa Paradis aan het begin. Samenvattend is Bedroom Crimes een overtuigende en sfeervolle plaat. Kan me niet voorstellen dat dit vijanden maakt.

Opvallend dat de naam Agnes Obel hier nog niet gevallen is; ik hoor een hoop overeenkomsten. Toch vind ik dit denk ik interessanter omdat de instrumentatie een stuk diverser is. Mooie plaat met als voorlopig hoogtepunt wat mij betreft het schitterende 'Look at Her Go'.

Elk jaar is er wel één album dat onverwacht ineens na lange tijd hard toeslaat. Het lijkt erop dat het Oren Lavie gaat worden deze keer.

Prachtig album vanaf het begin (mei) en de zomer was dit totaal uit beeld geraakt. Gebeurt met zo veel albums, totdat er in de shuffle een nummer voorbij komt en ik gelijk naar het hele album grijp en het nog beter binnenkomt dan in het begin.

Bijna verloren, maar op tijd teruggevonden. Ineens is de echte verliefdheid toegeslagen na wat geflirt en een wat afstandelijker periode. Dat zijn vaak de fijnste platen voor de eeuwigheid.
Puur en eenvoudig. Meer heb ik niet nodig.

Heb je in dezelfde categorie dit album al eens beluisterd, aERodynamIC, zeker zo mooi : Oddfellow's Casino - Oh, Sealand (2017)

Vandaag de lp binnengekregen: wel raar dat daar twee nummers niet op staan: Sonata Sentimental #3 / I Dream of the Water Woman en Her Morning Elegance.
Gezien de tijdsduur had dat gewoon met gemak gekund. Een wat vreemde beslissing dus om deze twee weg te laten (onterecht ook, daar vinyl altijd het duurst is).